Dula

Í haust rennur leyfi mitt út sem dagmóðir og það er enginn hugur í mér að endurnýja það leyfi vegna þess að ég er ekki að finna þá fullnægju í mínu starfi sem ég ætti að finna, ég hef haft yndisleg börn að passa , það vantar ekkert uppá hvað lítil börn eru alltaf dásamleg, en það er voðalega lítið hægt að eiga samskipti um annað en þau við foreldrana þeirra. Foreldrarnir hafa oftast verið mjög skemmtilegt og almennilegt fólk, en það eru svartir sauðir inná milli.

Og einsog alltaf þegar maður vinnur með fólki þá tekur maður alltaf eftir dökku punktunum frekar en ljósu, allt mitt starf sem dagmóðir hefur miðast við að hafa það rólegt og þægilegt fyrir mig og börnin sem ég passa, ég er ekki að stressa mig eða foreldra á smámunum sem ég sem dagmóðir veit að eru smámunir.
Sú móðir sem er að koma með frumburðinn sinn í gæslu til dagmóður er oft með margar spurningar og miklar áhyggjur af aðlögun og sérstaklega hvernig barnið mun taka aðskilnaðinum, mér hefur fundist það vera mikið til öfugt... sem sagt að foreldrarnir eru með mikið meiri aðskilnaðarkvíða heldur en barnið þeirra.
En í dag er ég alveg búin að fá uppí kok af þessu blessaða starfi og að þurfa alltaf að sitja undir vökulum gagnrýnisaugum ofurverndandi frumburamæðra , þessar sem eiga fleiri börn eru farnar að vera sjóaðar í barnauppeldi og taka því einsog hverju öðru hundsbiti ef barnið fær hita á miðjum degi, þær vita að það getur komið fyrir.
Frumbyrjurnar eru aðeins stífari og segjast oft ekki hafa tekið eftir neinu óvenjulegu um morguninn og þá fæ ég á tilfinninguna að þær séu að saka mig um að ljúga að þeim.
En alltaf hef ég haft rétt fyrir mér og þær sem sögðu að þeð gæti nú bara ekkert verið að barninu þeirra sitja uppi með veikt barn í nokkra daga af því að þær kunna ekki að lesa í algeng veikindamerki.

En ég er ekki að segja að allar konur með sitt fyrsta barn séu með stæla, allsekki.
En það er algengara að móðir með sitt fyrsta barn sé á allan hátt óöruggari og óvanari að höndla uppeldi heldur en við sem eigum mörg börn og sé því varari um sig gagnvart öðrum sem þykjast vita betur um hennar eigið barn en hún sjálf. Og frumbyrjur eru líka í flestum tilfellum yngri og kannski aðeins óþroskaðri.

En þetta er bara pirringsblástur og beinist ekki persónulega að þeim yndislegu foreldrum sem ég þekki ... enda færi ég aldrei að segja svona um persónulega vini og vinkonur.

Nú er ég komin á þann stað í lífinu að fara að gera eitthvað allt annað, læradómurin heillar mig og núna er ég að fara á stúfana og tala við námsráðgjafa hjá hinum ýmsu skólum og enda kannski sem búvísindaráðgjafi einhverstaðar með lappann minn gangandi um tún hjá afa mínum í sveitinni að rækta landið hans og skepnurnar uppá nýtt.