Lengi hef ég haft mikinn og almennan áhuga á öllu sem viðkemur fólki, sálfræði, lífsreynslusögum , vestrænni og kínveskri stjörnuspeki, tarot og venjulegum spilum, spá og talnaspekingum , miðlum , draumaráðningum ,hjátrú og kreddum ýmiskonar. Hef líka haft nokkuð gaman af því að spá í spil sjálf þó ég telji mig vera amatör þá hefur mér tekist að sjarma fólk uppúr bomsunum með allskonar lukkulegum giskum. Samt tekst mér oft að klúðra fyrir mér einföldustu málum af minni alkunnu snilld.
Eitt fer þó í taugarnar á mér og það er þegar fólk tekur uppá því að haga sér eftir því sem stjörnuspáin í mogganum segir eða reynir að túlka alla hluti sem einhverja fyrirboða og er alveg með samsæriskenningarnar á kristaltæru það má orða það þannig að þessir einstaklingar noti eitthvað utanaðkomandi til að móta hegðun sína, margir hlusta á vini sína , ættingja og þá sem þeir nota sem fyrirmyndir , aðrir nota fjölmiðla og sjónvarpsefni, sumir nota einhver trúarrit eða eitthvað svoleiðis og þá verður fólk fyrst undarlegt í höfðinu.
Það verður til einhverskonar kokteill af togstreitu á milli þess sem það heldur að það eigi að gera samkvæmt einhverjum kokkabókum og svo þeirra innri betri vitundar sem mótmælir stöðugt þeirri hegðun sem er ráðandi.
Stundum hitti ég fólk sem veit allt betur en allir aðrir og það er betra að hafa svoleiðis fólk með sér en á móti af því að þegar þú ert komin á móti þessu fólki þá er ekki aftur snúið, þú færð aldrei aftur uppreisn æru , sama hvað þú segir , gerir, skrifar, biður eða gerir breytingar á framkomu þinni almennt.
Ég get talið upp mýmörg dæmi.
Í gegnum tíðina hefur mér tekist misvel að lesa í hegðun fólks og er alltaf að verða færari í að sjá nokkurn veginn ferilinn sem fólk er í þá stundina. En alltaf er maður að læra og til þess þarf maður að gera ógrynnin öll af kjánalegum mistökum... aftur og aftur.
Nú vinn ég með fötluðum einstaklingum á unglingsaldri þar sem allt er að byrja að gerast í hormónakerfinu og það er mjög svo fróðlegt að sjá hulunni flett svona algjörlega af tilfinningahita unglingsáranna. Þau sýna (of mikla) ástúð þegar þeim þykir vænt um einhvern, þau hlæja af gleði og gráta ef þeim líður illa.
Við sem erum ekki talin opinberlega fötluð , heft eða greindarskert skv læknisgreiningu gerum allt sem við getum mögulega til að fela allar tilfinningar okkar við brosum þegar okkur líður illa við hlæjum þó gamanið sé grátt og grátum ekki þó tilfinningarnar okkar séu særðar , við segjum ekki það sem okkur finnst þó svo aðrir skynji að það sé ekki allt með felldu.
Nú eða gerum alltof mikið úr því og hlæjum alltof mikið og hátt að einhverju ómerkilegu og förum á trúnó og grenjum úr okkur augun yfir að hafa misst níræða langömmusystur sem enginn hefur séð í 50 ár eða einhverjum ámóta ósorglegum atburði..
Sumt .. ef ekki flest fullorðið fólk sér í gegnum svona lagað og það er ekkert að ástæðulausu því að það hefur lifað lengur og lent í öllum þessum tilfinningarússíbönum sem þeir yngri eiga eftir að ganga í gegnum.
Ég segi sumir því að það er ekki sjálfgefið að fólk þroski tilfinningar sínar með aldrinum, það er til fólk sem í alvöru sneiðir hjá því að gera mistök og situr bara heima með sína bók og telur sig hafa allt á tæru.
Og ef það hefur kannski gert mistök þá skammast það sín alltof mikið fyrir þau til að læra af þeim af því að allt átti að sýnast fullkomið.
Svona álíka fullkomið og hundaskítur í kassa sem er fallega pakkaður inní skrautlegan gjafapappír.
Ég held að ég sé alveg hætt að vera bitur, þetta er svo fallegt og hugljúft, finnst ykkur ekki ?
