Leðurblakan
Það gerast stundum skrítnir og skondnir hlutir og þegar maður nær myndum af því er það bara til að krydda tilveruna.
Þannig er mál með vexti, að hér á efstu hæðina hvar ég bý er flutt íslensk fjölskylda tímabundið meðan þau finna sér hús til kaups hér í Germaníu. Ekkert nema gott um það að segja, nema hvað, að ég var staddur uppi eitt kvöldið eftir að ég kom frá íslandi í vikunni þegar eitthvað kom fljúgandi inn um gluggann og hringsólaði um stofuna án þess að finna leiðina út aftur. Ég hélt að þarna væri um smáfugl að ræða en fannst furðulegt að hann kæmist ekki út aftur. Náði í kúst og tókst að slá flygildið í gólfið en með þeim afleiðingum að það lenti bak við skáp. Ég færði skápinn og teygði mig í það sem ég hélt vera stélið á fuglinum og togaði það fram. Heyrðist þá ekki þessi skerandi hátíðniskrækur og mér brá svo að ég sleppti og flaug þá kvikindið upp og hélt hringsólinu áfram án þess að finna leiðina út.
Hélt ég nú áfram að berja á þessu með kústinum og náði að slá þetta í gólfið aftur og halda því kyrru á gólfinu með kústinum meðan frúin á heimilinu sótti þvottapoka sem ég smeygði á höndina til að komast hjá því að kvikindið biti mig. Tók síðan kvikindið upp og skoðaði vel og vandlega áður en ég brá aðeins á leik áður en ég sleppti henni.
Því miður er þetta eiginlega eina góða myndin sem náðist, en þess ber að geta, að frúnni á heimilinu leist ekkert á þetta kvikindi og var hálf hrædd við það. Ég reyndi að taka mynd af þeim saman en þar sem hún er skyggð og ekki í góðum fókus þá set ég hana ekki með hérna, en það er erfitt á þeirri mynd að sjá hvort þeirra, frúin eða blakan skartar meiri skelfingarsvip.
Ég stóðst ekki freistinguna að setja þessa með en hefði kanski átt að gera eins og ónefndur tónlistarmaður og gera mig líklegan til að bíta af henni hausinn.
Fékk mig samt ekki til þess enda virkilega falleg skepna.
