Galdri

Klukkan er rétt orðin átta á föstudagsmorgni og sólin er að skríða yfir sjóndeildarhringinn. Ég er búinn að hella mér upp á kaffi og sit við stofugluggann hvað ég hef gert nú í tæpan klukkutíma og horfi á borgina vakna.
Átti tal við þjóðverja í gær sem rekur lítið fyrirtæki í inn og útflutningi á dekkjum og hann sagðist lítið verða var þessa fjármálakreppu í heiminum, hún kæmi ekki mikið niður á þeim nema hvað varðaði flökt á gengi Dollars þar sem mikið af þeirra viðskiptum væri í þeim gjaldmiðli.
Hann spurði meðal annars hvernig íslendingar upplifðu þetta og í raun var erfitt að svara því en með því að sýna honum gengisskráninguna hjá þrem stæðstu bönkunum hvar enginn þeirra var með sömu gengisskráningu og útskýra það aðeins þá gat hann aðeins áttað sig á því. Einnig var honum sýnd gengisþróunin síðastliðið ár og þá gjörsamlega blöskraði honum alveg.

En þetta var nú ekki sem ég ætlaði að tala um heldur ætlaði ég að vera meira á heimspekilegu nótunum og var búinn að semja í huganum það sem ég ætlaði að skrifa um.
En þar sem ég er alger teflonheili þá náttúrulega er ég búinn að gleyma því í bili að minnsta kosti.
Jörðin snýst nú samt áfram þrátt fyrir allar efnahagskrísur og það þýðir ekkert að leggjast niður og gefast upp þrátt fyrir gríðarlegt tekjutap það sem af er ári maður verður bara að reyna að bjarga sér.

Ég er á leið norður til Thisted á morgunn hvar verður haldið áfram að vinna í hinni glæsilegu mynd sem er á bakinu á mér en á sunnudaginn er ég vonandi að fara að hitta mann í Hanstholm varðandi vinnu. Ég vona að það gangi upp en verði af því að þessi vinna hlotnist mér, þarf ég einnig að finna húsnæði og flytja í nágrenið.
Ég játa að ég er spenntur fyrir þessu en að sama skapi dálítið kvíðinn því mér leiðist ákaflega að flytja. Kosturinn við þetta er þó, að ég verð í nágreni við tattooartistann minn og því ætti það að flýta fyrir að klára myndina og jafnvel að byrja á nýrri fyrir áramót ef svo ber undir.

Ég nenni ekki lengur að spá í ástandinu á íslandi enda ráðamenn þar búnir að klúðra málunum svo rækilega að annað eins hefur ekki sést fyrr né síðar og ég hef annað með tíma minn og geðheilsu að gera heldur en velta mér upp úr því.
Þegar tekjur manns skerðast um nærri 90% á 9 mánuðum þá segir það allt sem segja þarf og það lifir enginn af því erlendis núna sem manni er skammtað. Lífið heldur áfram hvað sem öllum peningum líður maður þarf bara að haga seglum eftir vindi núna til að komast af með sæmilegum hætti.
Æfintýrið er búið og nú tekur raunveruleikinn við. Timburmennirnir eftir góðærisfylleríið eru staðreynd.