illfygli

By infantchart.com

4 dagar framyfir og enn ekkert að gerast. Vegna hækkandi blóðþrýstings nú á lokasprettinum er mér ráðlagt af mörgum aðilum að "taka því rólega" sem þýðir að ég á ekki að vera í löngum göngutúrum eða að stunda mikla hreyfingu, en mikið óskaplega er það leeeeeeiðinlegt! Ég fór samt niður í miðbæ Reykjavíkur í dag og naut veðurblíðunnar (því ég var svo dugleg að hanga heima í gær!) og hátíðahalda. Niðri í miðbæ var allt morandi í fjölskyldufólki með barnavagna og -kerrur, og mér varð hugsað til þess að á næsta ári verð ég ein af þessu fólki. Þá er bara spurningin; hvort ætli sé betra að vera með litla og netta kerru sem kemst allt, eða stóran og breiðan risa sem hreinlega ryður mannfjöldanum frá sér? Ég hef heilt ár til að komast að því ;-)

En á meðan ég bíð er ég að endurnýja kynni mín af Harry Potter, og er hálfnuð (eða því sem næst) með fimmtu bókina af sjö. Ég vona samt að ég klári meðgönguna áður en ég næ að klára HP. Það er svo leiðinlegt að taka því bara rólega þegar maður hefur fullt af orku til að gera eitthvað annað, og sumarið að nálgast hátindinn.

Enn og aftur af NotAlwaysRight.

I’ll Have Your Skills And Experience, To Go
Web Design | Westwood, CA

Client: “In the future, I’d prefer not to pay you to make websites for me. I’ve seen what you do, and I think it’s pretty easy. Can you just teach me how to do your web stuff?”

Me: “If you’re really interested, I guess I can teach you the basics of web design, but it’s going to require at least several lessons and it’ll cost $xx for every hour I spend with you.

Client: “GOD, do you have to charge for everything?!?”
---------------------------------
Takið sérstaklega eftir setningunni „I’d prefer not to pay you...“ í upphafi. Skiljanlegt að fólk vilji síður greiða fyrir hluti sem það getur gert sjálft. En að ætlast til að einhver kenni manni ókeypis svo maður geti haft af honum viðskipti, það er full langt gengið... En ég brosti samt.

Ég sá þetta á síðunni Not Always Right, sem vísar í að kúnninn hafi nú ekki alltaf rétt fyrir sér, og datt í hug að deila þessu.

For The Love Of God, Gestate
Music Retail | Vancouver, BC, Canada
Customer: “Hi, can I speak with [another employee] in the keyboards department?”
Me: “I’m afraid [another employee] is on maternity leave. Is there anything I can help you with?”
Customer: “Well, when is she coming back?”
Me: “Realistically, in about a year.”
Customer: “Well, can she hurry it up!?”
Me: “She’s… having a baby.”
Customer: “I know that! Just tell her to hurry it up!” *hangs up*
------------
Too Bad It Doesn’t Run On Stupidity
Car Dealership | Vancouver, BC, Canada

(This was before hybrid cars or electric cars were mainstream. A man called about his Lexus that just stopped working after a few days, so we had it towed back to the dealership.)

Customer: “I don’t know what happened; the car just stopped while I was driving, and almost caused an accident because of you people!”

Me: “OK, let’s take a look.”

(I couldn’t find any obvious issue, and all the free mechanics were giving the car a full once-over, trying to figure out the problem.)

Customer: “I spent tens of thousands on this car! How the he** can you sell anything that would crap out in 2 days?!”

(Just then I noticed the gas gauge was on ‘Empty’. I put a little gas in the engine and started it up.)

Customer: “What?! For that amount of money, with the technologies these days, you still need to use gas?!”
------------------------
Sometimes, Ignorance Really Is Bliss
Call Center | Montreal, Canada

(A customer has called to redeem the points earned on her credit card in exchange for return airfare from Montreal, Qc to Chicago, Illinois. I have just given her the flight departure and arrival times.)

Customer: “Why is the flight going there so short? You said it was a 90-minute flight.”

Me: “The times are given in their respective time zones. We are in the Eastern time zone, but Chicago is one hour behind us, and it’s in the Central time zone. The flight really is 90 minutes long, it just looks shorter due to the time difference.”

Customer: “Time…zones?”

Me: “Yes, we have five time zones: Maritimes, Eastern, Central, Mountain and Pacific Time. In your case, there is a one hour difference between each zone. If it is 11:00am here, it is only 10:00am in Chicago. So when your flight arrives in Chicago at 11:30am, that is Chicago time. In Montreal it will actually be 12:30pm, so the flight is an hour and a half.”

Customer: “Then why is the return flight so long? It’s like, an hour longer than the way there!”

Me: “Again, it is the difference between the time zones, only in reverse. It only looks as though the flight is longer but it’s also a 90 minute flight. It adds an hour on the return flight because you are coming back East.”

Customer: “I still don’t get it - the flight should be the same time in both directions. It’s 30 minutes to get there, but more than 2 hours to get back!”

(After 20 minutes of more explaining I give up.)

Me: “For the flight to Chicago, the wind is at your back, so the plane goes really fast. On the way back, it’s against the wind, and so the plane goes slower.”

Customer: “Oh! Well that makes much more sense. Thank you!”

Me: “I do my best. Have a good trip, ma’am.”

í dag er 10. apríl og ég er enn að bjástra í þessum bansettu ritgerðaskrifum. Ekki það að ritgerðin eigi að vera löng; 800-1200 orð, held ég, en efniviðurinn er svo ansi heftandi. Nóg var nú þegar fyrri ritgerðin í námskeiðinu kom og átti að fjalla um flutninga í fjölskyldunni („Migration in my family - Ritþjálfun/Composition II) og ég rétt marði það að skrifa um föðurömmu mína sem flutti frá Hvammstanga til Reykjavíkur með 2 unglinga (pabba og Benný systur hans) árið 1948. Umræddir/umskrifaðir flutningar í fjölskyldunni máttu vera milli landa, milli landshluta, milli bæja eða bæjarhluta, en það eru samt sem áður takmörk fyrir því hve mikið maður getur staðhæft um flutninga einhverra annarra. Að ég tali nú ekki um milli bæjarhluta, ef ég hefði verið svo óheppin að það væru einu flutningarnir sem fjölskyldumeðlimir ættu á bakinu („Ég þurfti að skipta um skóla og kynnast nýju fólki. Og svo var lengri/styttri leið í skólann og ég þurfti að taka strætó á fótboltaæfingar...“ Thesis statement: Flutningar milli hverfa geta haft áhrif á félagslíf fólks, og gert þeim erfiðara/auðveldara fyrir að stunda íþróttir. Æði, ekki satt?)

Verst finnst mér líklegast það að allar ritgerðir í þessum námskeiðum (Ritþjálfun I & II) ganga út frá því að fyrst setji maður niður ritgerðar-staðhæfingu (e. thesis statement) og byggi svo ritgerðina út frá því. Nei, ekki rannsóknarspurningu, heldur staðhæfingu. Fullyrðingu, takk fyrir. Svo þegar maður er búinn að setja hana niður og farinn að lesa sér til um efnið, kemur oftar en ekki í ljós að manns eigin hugmyndir um aðstæður eru bara ekkert réttar. („Já, að vísu þurfti ég að skipta um skóla og kynnast nýju fólki, en ég hélt samt alveg sambandi við krakkana úr hinu hverfinu. Tók bara strætó til þeirra.“ Endurskoðuð thesis statement: Það að flytjast milli hverfa getur orðið til þess að maður kynnist fólki sem maður hefði annars ekki kynnst. Frábært, ha?!) Og þá þarf að fara að endurskilgreina hugmyndir og lesa fleiri heimildir til þess að geta komið með nýja staðhæfingu, sem getur eins verið jafn óréttmæt. Svo byrjar maður ritgerðina á 50-70 orða kynningu sem lýkur með áðurnefndri staðhæfingu sem maður reynir svo að styðja það sem eftir lifir ritgerðar.

Efni þeirrar ritgerðar sem ég er að vinna núna dregur dám af þeirri fyrri. Nú skal fyrra efni fært í hagfræðilegt, lýðfræðilegt, samfélagslegt, menningarlegt, sögulegt samhengi (Expand family history into its social, cultural, historic, economic, demographic context). Svo nú er ég að berjast við að hnoða saman texta á engilsaxnesku um flutninga fólks til Reykjavíkur á árunum 1940-1960. Í tengslum við mína fjölskyldusögu. Verst að áðurnefnd föðuramma lést árið 1958, svo ekki get ég spurt hana. Hinsvegar spurði ég eldri systur mömmu og hennar mann, sem bæði fluttust suður á þessum árum til að fara í gagnfræðanám, og þeim fannst það ekkert mál. Bara fínt. Pís of keik. Thesis statement: Það að taka sig upp og festa rætur á nýjum slóðum hefur jákvæð áhrif á suma en neikvæð á aðra, fer væntanlega eftir hugarfari þeirra sem flytja. Það held ég að yrði ritgerð í lagi. Og í því ljósi finnst mér næstum réttlætanlegt að hafa trassað það í 2-3 vikur að byrja.

Það sem ég hugga mig við núna er að í gær heyrði ég af manneskju á öðru ári í háskóla (á Íslandi) sem átti að skila ritgerð um ákveðið efni á mánudegi, fékk frest fram á föstudag, og á fimmtudeginum viku síðar var ritgerðinni ekki enn lokið. Það er trassaskapur. Ég er þó allavega ekki svo slæm (ekki ennþá...).

Þetta dettur manni í hug að vera að finna frekar en að vera að undirbúa ritgerðaskrif. Þetta og að leita að upplýsingum um finnsku á netinu.

Fimmta vika í veikindum gengin í garð. Algjörlega glatað.
Í byrjun febrúar fékk ég svæsið kvef með nefrennsli, augnrennsli, hálssærindum og hita. Á sjötta degi (frá upphafi veikinda) mætti ég í vinnu og entist í heila 4 tíma áður en ég gafst upp og fór heim og svaf. Á sjöunda degi entist ég í sex tíma áður en ég fór heim og svaf. Síðan þá hefur leiðin til heilsu verið heldur kræklótt og í sífelldri þróun. Hitinn var horfinn á sjötta degi en hálssærindin ekki enn að fullu liðin undir lok. Kvefeinkenni dvínuðu en tóku sig upp aftur. Fyrir tæpum tveimur vikum kom svo upp svæsinn hósti sem leiddi ofan í lungu með tilheyrandi slímmyndun og lungasurgi, sem sérstaklega dúkkaði upp ef ég talaði (og einhver notkun komst á barka-berkju svæðið). Fyrir viku gat ég ekki sungið á kóræfingu. Í gær gat ég sungið pínulítið en sveið samt í hálsinn af þurrki. Og í gær fékk ég hita aftur. Hringnum lokað, eða því sem næst. Hitinn verður vonandi farinn á morgun, því ég hef bara annað að gera en draga slíkan djöful í marga daga. Í tilraun til að binda loksins enda á þetta veikindastand ákvað ég að halda mig heima í dag og liggja fyrir. Böh. Ekki það skemmtilegasta í heimi, en stundum verður að gera fleira en gott þykir.

Ég fór reyndar upp á heilsugæslu upp úr hádegi til að fá hlustun á hjartslætti smádýrsins, þar sem ég taldi mig finna mun veikari hreyfingar í dag og í gær en ég er vön. Niðurstaðan er sú að hjartsláttur er nokkuð góður; á bilinu 138-147 á 5 mínútum, hreyfingar til staðar (þó ég finni þær varla) og að ég skuli endilega fá að komast í sírita á meðgöngudeild ef ég fer að fá einhverjar áhyggjur. Þær áhyggjur sem ég hafði hafa þó verið sefaðar að sinni, en það er gott að vita af þessu.

Fyrirmæli dagsins voru svo að sofa vel, drekka vel og borða vel. Hljómar eins og hið ljúfasta líf, en mikið óóóóskaplega er það leeeeeeiðinlegt!

A
nf. vefir
þf. vefi
þgf. vefum
ef. vefja

B
nf. vefir
þf. vefi
þgf. vefjum
ef. vefja

Svör óskast.

Lesa meira "Hvort er réttara?" »

... eða ekki. Síðustu daga hef ég verið með ólíklegustu lög á heilanum, en sem betur fer hafa þau ekki verið óþolandi eins og svo oft áður.

Kl. er 08:45 og lagið sem ég er með á heilanum er „In the Shadows“ með The Rasmus.

Uppfærsla kl. 18:39: Lagið hvarf úr hausnum rétt eftir hádegið, og enn hefur ekkert nýtt lag tekið sér bólfestu.

Uppfærsla 28. feb. kl. 13:10: Merkilegt nokk þá hefur ekkert lag fest sig í hausnum á mér síðan Rasmus-lagið var og hét. Fyrir utan LadyGaGa-lag sem lúrði þarna inni þegar ég rumskaði í nótt. Eins og þetta hafði nú verið viðvarandi í nokkra daga þegar ég ákvað að skrifa, en það er greinilegt að „trouble shared is trouble halved“ því einhver (eða einhverjir) hefur tekið nægjanlega mikið á sig til að ég losnaði að mestu :-)