Fyrsti þriðjungur marsmánuðar liðinn og ég hef ekki bloggað í háa herrans tíð. Og ekki er það því mér datt ekkert í hug að segja, nei, ég hreinlega nennti því ekki. Ég nennti ekki að stilla fartölvunni minni upp á stól fyrir framan sófann og sitja svo með USB-lyklaborðið í kjöltunni og sjá varla á skjáinn. Enn síður nennti ég að pikka mikið á fartölvulyklaborðið.
En nú kemst ég ekki upp með svona leti lengur. Því á laugardaginn kemur (að ég held) verður haldið Þorrablót haldið í móðurfjölskyldunni, og það mun áreiðanlega heyrast í einhverjum ef ég hef ekki hundskast til að geta frétta úr Frankaríki.
Fyrir einu og hálfu ári síðan keypti ég litla bók með götukortum af miðborg Parísar, og áhugaverðum stöðum til að skoða / borða á / versla á. Það var þó ekki fyrr en um daginn að ég uppgötvaði hve mikið áhugavert er minnst á þessu litla kveri og ákvað í kjölfarið að gerast „alvöru ferðamaður“ eins og þeir gerast bestir, og reyna að sjá nær allt það sem minnst er á. Og um þetta ætlaði ég að blogga.
Skemmst er frá að segja að þetta plan þarf að endurskoða. Sumt sem minnst er á er ekkert áhugavert (að mínu mati), annað tími ég ekki að borga mig inn á bara til að hafa verið þar, og svo nenni ég ekki að prófa alla veitingastaðina né kaffihúsin, sérstaklega þar sem ég kæmi til með að gera það að mestu leyti ein míns liðs. En ég hef engu að síður barið marga helstu staðina augum, og stefni á að skrifa um þá staði í fáum orðum. Sérstaklega þá áhugaverðu. Viti ég til þess að staðurinn sé í litlu kortabókinni minni verður númeruð tilvísun fyrir aftan nafn staðarins, svo ég eigi sjálf auðveldara með að fletta stöðunum upp síðar.
Og hefst þá gamanið:
Montmartre-hverfið (kort E): Mér finnst þetta áhugaverðasta göngu-hverfið í París. Þar sem það er uppi á hæð eru götur gjarnan í halla og röltið reynir þá gjarnan á kálfa, læri og jafnvel rass. Fínasta hreyfing, spennandi götur og tröppur og stígar og áreiðanlega lítið mál að villast. Nema að hafa með sér kortabókina, því auk þess að upplýsa mann hvar maður sé og hvar næsta lestarstöð sé, þá bendir hún manni líka á hluti sem hver heiðvirður ferðamaður má ekki láta fram hjá sér fara. Þar má nefna:
Sacre Coeur (E22): Basilíkan á Montmartre-hæðinni er tignarleg og flott og risastór. Ég verð eiginlega alltaf jafn hissa á því hvað hún er í raun stór þegar maður stendur fyrir utan og gengur umhverfis hana. Basilíkan er opin akka daga frá 6 á morgnana til 11 á kvöldin, segir kortabókin mín, aðgangur er ókeypis og messur í gangi með reglulegu millibili alla daga (að ég held). Í SC er að finna altari hinna ýmsu dýrðlinga og hægt að kaupa kerti (eða fá gegn frjálsu framlagi) til að tendra fyrir framan þann dýrðling sem líklegastur er að sjá aumur á manni, sé maður í þörf fyrir góð sambönd meðal æðri máttarvalda. Öll þessi ljós og einstaka fólk á bæn ljá heimsókninni ákveðinn blæ. En svo má líka kaupa minjagripi og kort og geisladiska þarna, afar hentugt.
Ef þetta er ekki nóg, þá er hægt að fá að klífa upp á þak gegn vægu gjaldi, vilji maður skoða umhverfið frá meiri hæð en Montmartre-hæðin sjálf býður upp á. Verandi fíkill í hæðir greiddi ég þessar 5 evrur með glöðu geði og lagði af stað upp stiga og tröppur. Þegar upp var komið áttaði ég mig á því hve tilgangslaust þetta í rauninni var, því það sem ég horfði yfir var sama borgin og ég hafði séð úr Eiffel-turninum, af þaki Panthéon-kirkjunnar og sigurboga La Défense-hverfisins (L'Arche de La Défense eða Grande Arche de la Fraternité, sjá mynd með því að smella hér). Það var öllu skemmtilegra að skoða "kjallarann" í Sacre Coeur, eða grafhýsið (the tombs). Þar var ekki mikið um fólk og þögnin þægileg. Í grafhýsinu mátti m.a. sjá beinaleifar á flauelspúðum í gler-og viðarskrínum, og mér dettur helst í hug að þetta séu helgar leifar einhverra dýrðlinga, það sem á ensku heitir relics. Beinabrotin voru merkt með pínulitlum miðum og enn minni skrift sem ógjörningur var að lesa á, svo ekki gekk að sannreyna þá tilgátu.
Église St-Pierre-de-Montmartre (E23): er ein af elstu kirkjum Parísarborgar, sem skv. kortabókinni er falin bak við 18. aldar framhlið. Sagan segir að kirkjan sé upprunalega stofnuð á 3. öld af Heilögum Denis, á svæði þar sem einhver heit voru strengd sem síðar leiddu til stofnunar/upphafs Jesúíta. Hvort sem það er rétt eður ei, þá hafa fornleifarannsóknir víst leitt það í ljós að kirkjan sé reist á svæði þar sem áður var hof tileinkað rómverska stríðsguðnum Mars.
Uppl. um þessa kirkju má finna á Wikipediu (hér).
Place du Tertre (E24): Torgið þar sem málararnir og andlitsmyndateiknararnir hanga allir. Staðurinn hefur sinn sjarma og það er gaman að fylgjast með þeim sem eru að teikna og mála á staðnum, en út frá listrænu sjónarmiði þá eru þetta nú ekki nein tímamótaverk sem verða til þarna. Málararnir mála, sýna og selja myndir af gluggum með blómum. Eða hurð og tré fyrir utan. Eða öðrum húsahlutum sem að öllum líkindum eiga þó ættir sínar (eða húsgrunna) að rekja til Montmartre-hverfisins. En allt er þetta hluti af hefð Place du Tertre, og þó enn sé bara mars þá er mikið líf þarna um helgar.
... en nú er klukkan orðin margt og ég frekar dösuð eftir nýafstaðna IKEA-ferð, svo ég ætla að fara að koma mér í rúmið. Ég reyni að bæta við listann á morgun, enda er þá förinni heitið til Montmartre (eina ferðina enn) í þeim tilgangi að skoða vefnaðarvöru og kannski annað. Á þessum slóðum má nefnilega finna heilt vefnaðarvöru-hverfi, þar sem manni mætir hver verslunin á fætur annarri. Og skítbillegt í þokkabót.
