illfygli

... er í próflestri. Færslur verða vonandi tíðar frá og með 12. maí. Biðst afsökunar á vanvirkni.

Níu og hálfur dagur, and I'll be on my way!
París var það, heillin, og ekki bara í viku eða tvær, nei tæpar þrjár vikur eru það... í örmum Fransmanns, sötrandi rauðvín við bakka Signu meðan sólin hnígur til viðar (...eða því sem næst).
Danmörk, og þá annaðhvort Kaupinhafn eða Álaborg tekur þvínæst við mér, þar sem ég reikna með (lesist: ætlast til) að hún Laufey taki á móti mér. Eða ég á móti henni.

Klukkan sautján í dag verða dagarnir/sólarhringarnir bara níu fram að brottför, svo þetta styttist óðum. Og í gleði minni dansa ég sumarfrísdansinn meðan regnið leikur tónverk á skítuga glugga vinnustaðar míns.

... og ég er að missa mig af spenningi. Pabbi segir að ég sé orðin eins og Solla systir, sem hefur verið skotspónn okkar hinna í á annan áratug vegna þess spennings sem hún upplifir (og deilir með okkur hinum) vikum og mánuðum áður en hún fer erlendis. Og það breytir engu þó hún skreppi af landi brott 3-4 sinnum á ári. Alltaf sami spenningurinn.

Þegar ég sagði Sollu frá ummælum pabba sagði hún bara að það væri ekki leiðum að líkjast.
Og á það ekki að vera svo æðislegt að vera ástfangin í París?

Jæja, það var þá klukk. Nornin á svoooo eftir að fá þetta borgað annað kvöld.

1) Ég borða ekki kartöflur eða baunir, nema í mjög litlu magni. Mér finnst áferðin svo vond á svona mjölmiklu grænmeti.

2) Ég er ástfangin

3) Ég á tvö systkini, og 5 systkinabörn og eina systursonardóttur. Að meðaltali eru þetta þá tveir (2) afkomendur á hvert okkar, og þökk sé Sollu systur er engin pressa á mig að koma með afkvæmi.

4) Þegar ég var í kringum 12 ára aldurinn sömdum við æskuvinkona mín texta (við þekkt dægurlag) sem hófst á orðunum "Kenndu mér að myrða rétt og hvernig á að kyrkja nett, svo ekki sjáist fingraför á fórnarlambinu." Þennan texta kenndum við systur hennar (sem er 4 árum yngri en ég) við lítinn fögnuð móður þeirra.

5) Ég fíla söngleikjatónlist, Kate Bush og norskt myrkrarokk (blackmetal). Og margt fleira.

6) Það var ekki fyrr en snemma á þessu ári sem ég tók bernsku mína og aðra fortíð í sátt. Sem þýðir að nú get ég rifjað upp alla fortíð (sem var allt eldra en 3ja mánaða) án þess að líða illa og/eða verða flökurt. Og mér finnst ég æði.

7) Uppáhaldskvikmyndin mín er The Nightmare Before Christmas eftir Tim Burton. En af því að það virðist orðið svo mainstream að fíla hana (meðal allra litlu ný-gotharana m.a. og margra sem mér finnst ekki skilja þá heima sem skapaðir voru í myndinni), þá leita ég logandi ljósi að annarri mynd sem ég geti sagt að sé uppáhalds myndin mín. Svo fólk fari ekki að tengja mig ...hinum.

8) Árið '88 fæddist mér systurdóttir. Í Kína er talan 8 mikil happa- og hamingjutala og þarlend hátíðahöld þann 8.8.'88 komust í fjölmiðila hér á landi. Vegna þessa mun ég krefjast þess af téðri frænku að hún verði einstaklega hamingjusöm og örugg með sjálfa sig föstudaginn 08.08.'08 (úr því ég nú tengi hana við þessa áttuskratta).
Þetta með töluna 8 er gott dæmi um tilgangslausa þekkingu sem ég bý yfir og mun áreiðanlega seint nýtast mér til eins eða neins. Og ég gæti fyllt margar krukkur af svona fróðleik.

Á nýju ári ætla ég að fara til útlanda... og vera þar. Allavega í einhverjar vikur eða mánuði. Á nýju ári ætla ég líka að taka fullt af ljósmyndum og vera dugleg að setja inn á Flikr.

En það sem meira er; á nýju ári ætla ég að vera duglegri að blogga.
Jújú, ég kann að hafa lofað þessu fram og aftur og oftar en minni rekur. En nú hef ég litla sem enga afsökun; hætt í vinnunni og í einhverskonar fríi. Nema að þetta verður vonandi ekki frí heldur sjálfsvinnutími.

Og lagið í hlustun er "Awikatchikaen" með Les Cowboys Fringants. Hvílíkt upphaf á ári loforða!

Á fimmtudaginn fyrir viku síðan lauk ég við að lesa bókina "Women Don't Ask" og í stuttu máli þá mæli ég með henni fyrir allar konur. Samningaviðræður eiga sér alltaf stað, ekki bara á vinnustaðnum. Ekki bara varðandi laun eða fríðindi. Eins mæli ég með þessari bók fyrir karlmenn sem hafa með mannauð og yfirvöld á sínum vinnustöðum að gera að lesa bókina til að komast betur inn í sálarheim kvenna.

Bókin kemur með ýmsar útskýringar á muninum á launum, ábyrgð og fríðindum milli kvenna og karla án þess þó að ásaka einn né neinn. Mismunandi hugsunarhætti virðist vera um að kenna í 90-95% tilfella, en ekki því að karlmenn séu meðvitað og lymskulega að hlunnfara konur í launamálum, og bent er á að rannsóknir sýni að konur séu ekki endilega eftirbátar karla í samningagerð fyrir aðra; hinsvegar eigi þær almennt mun erfiðara með að semja um hluti fyrir sig sjálfar.

Og súrt eins og það er, þá er það að miklu leyti í okkar eigin höndum, konur, að óska sjálfar eftir þeim launum og stöðum sem við viljum fá. Þessi umtöluðu 67% af launum karlmanna verða ekki að 80% eða 90% eða 100% af sjálfu sér; við verðum einfaldlega að meta okkur sjálfar betur og koma með betri óskir. Það versta sem gerist er að okkur verði neitað um þá bón, og þá er bara að reyna aftur síðar. Það þýðir ekki að yfirmanni / samstarfsfólki verði framvegis illa við okkur.

Það er svolítið á gráu svæði að áfellast fyrirtæki (eins og mér finnast margir "femínistar" gera) fyrir að stökkva ekki til og bjóða öðrum starfsmönnum launahækkun að fyrra bragði þegar kollegi þeirra hefur af sjálfsdáðum farið fram á hærri laun og fengið. Rétt eins og hver meðaljón gleðst yfir því ef hann finnur vörur á góðu verði, fremur en að ganga í verslunarstjóra og krefjast þess ekki að verslunin auki álagninguna og greiði starfsfólki hærri laun. Flest erum við til í að greiða minna ef hinn aðilinn er sáttur við uppsett verð.

Ein af mörgum niðurstöðum í bókinni var sú að þegar starfsmaður falast sjálfur ekki eftir hærri eða ábyrgðarmeiri stöðu en bíður þess í stað eftir því að einhver annar veiti hæfileikum og metnaði hans athygli, þá getur sú bið ekki eingöngu þýtt tap fyrir starfsmanninn (sem er ósáttur eða "fastur" í gömlu stöðunni) heldur líka fyrir fyrirtækið, sem er þá ekki að fullnýta þann mannauð sem það býr yfir.

Önnur þörf ábending er sú að á meðan konur bíða eftir því að þeim sé boðin sú launahækkun sem þeim finnst þær eiga skilið, þá eykst hættan á að þær yfirgefi starf sitt fyrir annað betur launað. Og fyrir hvern starfsmann sem hættir þarf að þjálfa upp nýjan með tilheyrandi kostnaði. Því er það ekki bara hagur kvenna að óska sjálfar eftir launahækkun þegar þær telja sig eiga rétt á henni, heldur er á sama tíma hagur yfirmanna (og fyrirtækja) að hvetja starfsmenn til að óska eftir auknum réttindum, hærri launum, minnkuðu vinnuálagi og öðru slíku verði þeir varir við að launa- og réttindabil milli sambærilegra starfsmanna sé farið að verða óeðlilega mikið.

Nú finn ég ekki flottu tilvitnunina sem ég ætlaði að láta fylgja með (og bókin er í Álaborg hjá Laufeyju), svo ég endursegi hana bara eftir bestu getu (höfundar verður getið þegar ég finn hvar ég punktaði þetta niður). Tilvitnun tengist þeirri umtöluðu hræðslu karlmanna við að hleypa konum inn á sitt starfsvið og sitt launasvið:

"Það sem er þakið/loftið okkar er líka gólf einhvers annars. Þegar við tökum í burtu glerþak á einum stað þá tökum við um leið í burt gólf einhvers annars, sem skilur viðkomandi eftir hangandi í lausu lofti. Og við það eru þeir hræddir."

Þetta kvekende sá ég í dag (sá annað svipað í notkun síðasta sumar) og djö... hvað mig langar í þetta! Samanbrjótanlega hjólið sem taka má með í lestir eða strætó án vandkvæða.
Með þetta sem þarfasta þjóninn væri hægt að treysta nær alfarið á strætósamgöngur á höfuðborgarsvæði Reykjavíkur og snattast um bæi úti á landi - ekkert mál að skella þessu í skottið!

Og þetta kostar litlar 599 EUR, eða um 60.000 kr. íslenskar. En mikið langar mig í bastarðinn.

Á YouTube má líka sá kynnismyndband.

Samkvæmt Reuters-fréttastofunni var það grein í Sunday Times, þar sem fjárfestum var ráðlagt að gæta að sér og leggja ekki of mikið fjármagn í íslenska banka, sem olli því að panik greip um sig á alþjóðamarkaði og íslenska krónan fellur nú sem aldrei fyrr.

Og hvað ætlar Seðlabankinn með sína stýrivexti að gera? Getur hann eitthvað gert?!
Nei, tökum strax upp dönsku krónuna med det samme!! Sá fjandi er þó allavega tengdur evrunni hvað varðar gengi.

Það eru komnar nýjar myndir frá Danmörku og Frakklandi inn á myndasíðuna mína, og það koma til með að bætast við fleiri á næstu dögum. Tengil á síðuna er að finna í tenglalistanum hægra megin (í "hausverk"), en annars er slóðin www.flickr.com/photos/gretah

"Hvað ætlarðu að verða þegar þú verður fullorðin?" Haha, þá verð ég ellidauð!

Gott að vita að það verður ekkert skelfilegt að verða fimmtug. Næstu 18 ár verða leikur einn!

Fyrir viku síðan fór ég að sjá Dagbók Önnu Frank - einsöngsóperu í tveimur þáttum eftir Grigori Frid í Íslensku Óperunni. Texti óperunnar er tekinn beint upp úr dagbók Önnu og voru væntingar mínar í meðallagi, en ég fór nú fyrst og fremst til að halda móður minni félagsskap (því ég taldi víst að ég hefði þó meira gaman af þessu en pabbi, sem á þennan hátt slapp). En mikið varð ég hissa! Dagbókin ku vera rituð á hollensku, en sungnu dagbókarbrotin heyrðust mér vera á þýsku og íslenskri þýðingu svo varpað á skjá fyrir ofan sviðið (þannig að við á 4.bekk máttum reigja höfuðið aftur til að lesa) svo áhorfendur ættu auðveldara með að fylgjast með framgangi mála. Þóra Einardóttir (söngvarinn) var alveg frábær bæði í söng og túlkun, en það sem kom mér mest á óvart og eiginlega bara "made my day" var dansarinn Valerie Sauer sem túlkaði ekki bara tilfinningar Önnu heldur líka hliðarsjálf (?) hennar sem harmóneraði við hugsanir/tilfinningar, og vinkonu sem send var í fangabúðir. Lýsing og dansarinn léku stórkostlegan dúett þegar vinkonan í fangabúðunum var túlkuð; dansarinn gekk saman í herðunum og varð hokin og vesældarleg, og svo ýkti lýsingin upp hve grönn hún er og gerðu hana beinlínis grindhoraða. Ég myndi mæla með þessari sýningu við alla ef ekki væri fyrir þá staðreynd að þetta virðist hafa verið einasta uppfærslan sem Íslenska Óperan setti upp í þetta sinn. En dásamlegt var þetta, þó efnið væri kannski ekki hið glaðlegasta.

Semsagt, þó söngur og túlkun Þóru hafi verið frábær þá er danstúlkun Valerie mér minnisstæðari. Ég væri alveg til í að hafa þessa stjórn yfir líkamanum og það eru áhorf á svona fólk sem fær mig til að vilja vera grönn og spengileg. Og umfram allt liðug. Svo nú er það markmið sumarsins, að verða liiiiiðug.

Til stendur að reisa Lúðrasveit Hafnarfjarðar upp af dánarbeðinu í haust, og drög að upprisu (og glæsilegri endurkomu *hóst*) eru í pípunum.
Þorleikur [fráfarandi stjórnandi] hringdi í mig í eftir spilamennsku dagsins til að viðra hugmyndir sínar um það sem koma skal. Hann stakk upp á að við myndum hittast nokkur eftir viku og ráða ráðum okkar.

Spurningin er kannski helst hvernig æfingum skuli vera háttað; vikulegar æfingar allan veturinn eða skorpuvinna í 2-3 vikur fyrir tónleika? En engu að síður þá kemur okkur til með að vanta stjórnanda fyrir veturinn, og ábendingar um slíkt fólk eru vel þegnar. Netfang lúðrasveitarinnar er ludrasveit_hfj@yahoo.com ef þið, lesendur góðir, lumið á ábendingum um stjórnandaefni á lausu. Svo má líka senda mér póst prívat og persónulega (fyrir ykkur sem þekkið það netfang).

... er hjá Lýðheilsustöð. Einn dagur búinn og mér finnst starfið æði!! Ég verð að mestu leyti að vinna, lagfæra og uppfæra efni á vef, taka ljósmyndir fyrir vefsíðuna og vinna í Photoshop. Eða svo er mér sagt, en tíminn mun leiða það betur í ljós.

Vinnuandinn er frábær (enn sem komið er, allavega ;-) ), kaffivélin er fín, ávextir í boði, og við getum borðað góðan & niðurgreiddan mat í hádeginu í mötuneyti Tryggingastofnunar. Eins og staðan er akkúrat núna þá er ég í sjöunda himni yfir þessu öllu.

Já, nú skal sumarið sko tekið með trompi!

Kaup dagsins voru hjólabuxur frá Sugoi (keyptar í Afreksvörum) sem við fyrstu sýn & mátun virðast vera hinn mesti eðal-gripur. Reyndar eru þetta ekki eiginlegar hjólabuxur heldur skokkbuxur, því alvöru hjólabuxur hafa víst allar bólstraða klofbót sem væntanlega á að minnka núning hjólreiðamanns við sæti fáksins. En fyrir svona frístundahjólara eins og mig þá er það bara hallærislegt (að ég held, að því óreyndu) því þetta er eins og ganga með bleyju og ég var fljót að fara úr alvöru-hjólabuxunum sem ég mátaði. Ég hefði haldið að ef maður verður aumur í neðri hluta líkamans við langvarandi hjólreiðar, þá sé vandamálið fyrst og fremst leyst með gel-viðbót á hnakkinn, eða bara hreinlega nýjum hnakk. En skokkbuxurnar virkuðu vel í mátun (og voru bara nokkuð flottar í þokkabók) og nú stefni ég á að vígja þær annað kvöld á ferð um Garðabæ með Íslenska Fjallahjólaklúbbnum. Lagt af stað kl. 20 úr Mjóddinni, allir velkomnir og er ferðir sem þessar "tilvaldar fyrir byrjendur og lengra komna" (haha, ég fór nú flatt á því að síðast þegar ég fór á eitthvað fyrir "byrjendur og lengra komna", en meir um það síðar). Verst að ég þyrfti að skipta um bremsuklossa á hjólinu líka, en ég nenni því ekki núna. Þá er betra að mæta bara með jákvæðu hugarfari og treysta bara á guð og gæfuna. Það er hin sanna íslenska leið.

Og fyrst maður er að minnast á þátttöku í íþróttaviðburðum, þá ber að geta þess að ég tók þátt í Kvennahlaupinu á laugardaginn var. Með mér í för voru Nanako (mágkona) og Hrefna (18 mán. bróðurdóttir) og því fór ég bara fetið, en það er nú einusinni þátttakan og hópandinn sem skiptir máli. Hlaupið og það sem að því sneri var fínt, en hvað er málið með bolina? Ég geri mér fyllilega grein fyrir að konur eru margar og misjafnar, en stærðirnar virðast vera svolítið úti á þekju. Ég tók stærð small, sem er næstum merkilegt miðað við það að ég þarf vanalega stærð 38-40 í kringum brjóstin, en mamma og Nanako sem eru heldur grennri um sig þar völdu að kaupa stærð 12-14 (barnastærð!). Móðir mín talaði reyndar um að henni hefði passað stærð 10-12 betur, en þá hefði hún ekki komist í peysu innanundir bolinn. Eru íslenskar konur almennt að verða svona stórar að kona sem vanalega notar stærð 34 (eins og mamma) þarf að taka barnastærð sem ætluð er 10-12 ára, eða er þetta bara herfilegur misreikningur í fatastærð? Eða er það bara ég sem er úti á þekju?
Liturinn er samt flottur, og þeir sem völdu bolina fá plús í kladdann fyrir að velja kvenlegt snið (inndregið við miðju).

Ég get ekki sagt annað. Magnað.
Ég fór á tónleika hjá Sinfó í gærkvöldi þar sem leikin voru þrjú verk eftir Richard Strauss: Ugluspegill, Hornkonsert nr. 2 og Alpasinfónían (sem í þarf 20 hornleikara, hvorki meira né minna). Og ég er orðlaus, eða svo gott sem.

Ugluspegill (verk um hinn meinta hrekkjalóm Till Eulenspiegel) var svakalega flott. Þó ég næði ekki að fylgjast með kaflaskiptum nógu vel þá gat ég samt sem áður skynjað söguþráðinn í verkinu.
Hornkonsert nr. 2 í Es-dúr (eða moll?) var glæsilegur, og einleikari var króatinn Radovan Vlatkovic. Hornleikurinn svo mjúkur að ég minnist þess ekki að hafa heyrt annað eins áður, og verkið sjálft mjög áhugavert. Það samdi R.Strauss 78 ára að aldri í minningu föður síns, sem var hornleikari.
Alpasinfónían var það sem ég kom til að heyra, þó það hafi glatt mig ósegjanlega að hún skyldi vera í fylgilagi við svo glæsileg verk sem hin tvö voru/eru. Alpasinfónían er hið goðsagnakennda verk sem þarf 20 horn auk hljómsveitar til að leika, og þarf því væntanlega að skipuleggja með nokkuð góðum fyrirvara. 8 hornleikarar voru á sviðinu, en svo voru 12 í viðbót auk 2ja trompeta og 2ja básúna frammi á gangi (utansviðs) og það var nokkuð skemmtileg útfærsla.
Saga verksins er annars fjallganga sem hefst við dögun og lýkur rétt fyrir sólsetur. Svo lýkur verkinu um það leyti sem nóttin skellur á. Veðurvélin var sett í gang þegar "upp á topp" var komið, og maður fann þrumuveðrið í blóðinu og sálinni. Veðurvél íslensku Sinfó er rauð, vel að merkja. Hvort sem það er standard litur eða valkvæður, þá var hún flott.

Svo sá mamma að Ríkharður Örn Pálsson, tónlistargagnrýnandi, sat í salnum og því er ekki loku fyrir það skotið að gagnrýni eftir hann birtist í einhverju betri dagblaða þessa lands, sem verður þá væntanlega mun ítarlegri og meira lýsandi en mín. Hinsvegar laumaði áðurnefndur gagnrýnandi sér út fyrstur manna þegar hornkonsertinum lauk og fyrirséð að hlé væri á næsta leiti. Hann missti því af aukalaginu sem Radovan Vlatkovic tók, svo það er allsendist óvíst að hann geti tjáð sig um það. Aukalagið var nokkurra mínútna flottur og tæknilegur partur úr verki eftir Messiaen, sem hann nefndi Des canyons aux étoiles… og útleggst nokkurnveginn "Frá gljúfrunum til stjarnanna" á ástkæra ylhýra, leikinn án meðleiks annarra hljóðfæraleikara; algjörlega sóló. Flottur gaur, hann Radovan.

Reyndar hefur það hvarflað að fleirum en mér að Ríkharður karlinn skrifi sína gagnrýni jafnvel áður en hann fer á tónleika (fínpússi svo kannski þegar heim er komið) því oft er umsögnin fremur almenn og þetta yrði ekki í fyrsta skipti sem hann sleppti því að minnast á aukalag tónleika í gagnrýni sinni. Því ef það er ekki á auglýstri dagskrá þá er engin leið fyrir hann að rifja upp verkið og skrifa um það kvöldið áður. Já, það er ekkert grín að vera þekktur gagnrýnandi.

Long time no blog. Og ég skammast mín. Og ég segi frá Íslandsheimsókn Emerics síðar.

En svona þangað til: Þetta er bókin sem ég er að lesa núna. Mæli með henni við alla sem sinna vefmálum að einhverju marki.

Ég er annars að fara aftur í hlutanám í ensku og þjóðfræði við HÍ í haust. Tek eitt flýti-námskeið í ágúst (skoskar ballöður, 4 ECTS) og svo 3 önnur yfir veturinn. Meira um þau seinna

Í dag fann ég súkkulaðihúðaðar hnetur í skál inni á kaffistofu. Eins og sönnum grís sæmir þá stökk ég á skálina og valdi mér nokkur girnileg eintök til smökkunar, þar á meðal stóra og feita brasilíuhnetu. Ekki var upplifunin eins glæsileg og vonir stóðu til, þó bæði súkkulaði og hneta hafi reynst ógölluð. Svo ég gerði aðra tilraun til upplifunar næst þegar leið mín lá inn á kaffistofu. Og upplifun varð það, en ekki sú sem ég bjóst við.

Þarna upplifði ég -- í fyrsta skipti á ævinni -- löngun til að skræla súkkulaðið utan af hnetunni til að geta borðað hana „ómengaða“. Þetta var upplifun, en heldur óskemmtileg lífsreynsla. Það er Ástand að langa ekki í súkkulaði.

Á meðan ég man: Ég fékk 8,5 úr prófinu um skoskar ballöður og ballöðuhefð. Eintóm gleði og hamingja. Sem þýðir líka að enn sem komið er er meðaleinkunin mín á þessari önn 8,5. Ekki slæmt það.

Bróðir minn elskulegur er þessa stundina í Japan ásamt eiginkonu og barni. Sem er svosem ekki í frásögur færandi, en tilgangurinn núna var m.a. að nýta sér það að börn undir 2ja ára komast tiltölulega ódýrt milli landa, og 2ja ára afmæli Hrefnu bróðurdóttur (smádýrsins) skellur á eftir rúma 2 mánuði.
Eins og síðast þá stoppuðu þau í Helsinki í Finnlandi þar sem FinnAir býður upp á besta flugið til Nagoya (þaðan sem eiginkonan á ættir að rekja) sem væri ekki tilefni til bloggfærslu nema fyrir það að tollurinn þar tilkynnti foreldrunum að Hrefna hefði verið lengur á Íslandi en Japönum er heimilt, sem eru 90 dagar á 6 mánuðum.

Svo nú hafa foreldrarnir lagst í það að fá staðfest hjá yfirvöldum (eða sendiráði/ræðismönnum) að Hrefna hafi jú tvöfalt ríkisfang þrátt fyrir bara eitt vegabréf (japanskt, og greinilega ekki með dvalarleyfispappírum) svo hún verði ekki send aftur „heim“ til Japan við næstu millilendingu í Helsinki.

Mér fannst þetta samt sem áður svolítið fyndið.

Októbermánuður er tileinkaður rannsóknum á og vitundarvakningu um brjóstakrabbamein, og af því tilefni hefur Vífilfell (að ég held) sett á markaðinn nýjan Topp (held ég, frekar en Ölgerðin og Kristal) með bleikum tappa, og svo er auglýst grimmt að fólk eigi að kaupa þennan tiltekna Topp og styrkja brjóstakrabbameinsrannsóknir / Krabbameinsfélagið í leiðinni, því af hverjum keyptum lítra renni 10 kr. (ISK) til Krabbameinsfélagsins.
Falleg auglýsing en sölumennskulyktin yfirgnæfir þó pínulítið góðmennskulyktina. Því ef maður sest niður og kryfur dæmið þá hljómar það svona:

Bleiki Toppurinn er seldur í 0,5 l. flöskum sem kosta á bilinu 110-165 kr. stykkið. Af þessum 110-165 kr. renna heilar 5 til Krabbó. Til að ná 100 kr. styrk til Krabbó þarf að selja 20 flöskur af þessum drykk, og til að ná 1000 kr. þarf að selja 200 stk. Sem væri svosem í lagi ef þessi drykkur kæmi til með að vera til sölu allt árið um kring, og af hverjum líter sem seldist þar til varan væri tekin af markaði rynnu 10 kr. til Krabbó. En mig grunar sterklega að þessi vara (og þar með styrkveiting) hverfi um það leiti sem nóvember gengur í garð.

Á nýjum sparnaðartímum er því líklega vænlegra að gauka einum eða tveimur hundraðköllum að Krabbameinsfélaginu í stað þess að kaupa gosvatn. Maður gæti svo stært sig af því við vini og kunningja að styrkur manns til Krabbó samsvari því að maður hafi keypt 20-40 bleikar Toppvatnsflöskur. Ekki dýr skrautfjöður það.

Já, nú skal sko skroppið til Parísar! Reyndar bara helgarferð, en mikið hlakka ég til! Ég hlakka reyndar ekki til að geta ekki eytt péníngum í neitt, en það er bara eitt af þeim súru eplum sem maður verður að bíta í nú á síðustu og verstu. Hinsvegar er hægt að gera margt fyrir lítinn péníng: Taka ljósmyndir, ganga um stræti og torg, gluggaversla (e. windowshop), hlusta á útlendinga tala (eða heimamenn, eftir því hvernig horft er á málið) og láta bjóða sér á ballett. Emeric er búinn að kaupa miða á víðförulan ballett sem byggður er á myndinni Edward Scissorhands. (Smellið hér til að sjá kynningarmyndband.)

Svo getum við vonandi skoðað katakombur Parísarborgar líka; í vor var allt lokað þrátt fyrir aðrar upplýsingar á vefnum, svo við komumst ekki þá. En skv. nýjum upplýsingum opnaði aftur í lok apríl, og ef guðirnir lofa þá er enn opið.

Og ég hlakka svo til. Gott að hafa eitthvað til að gleðjast yfir :-)

Þessar myndir rakst ég á á netinu, og sú fyrsta sýnist mér lýsa þessu ansi vel (sjá skilaboð beggja vegna á myndinni), en sú fyrir neðan gæti verið ákveðin lausn fyrir einhver okkar (þið kannist kannski við uppskriftina að bréfinu...). Og svo eitt í lokin.

Brandarasíðan er svo hér.

Svona fyrir ykkur hina fáu engla sem lesið bloggið mitt, thá ætla eg ad nyta tækifærið og birta smá promotion.

Hun Ásta vinkona min verður með tónleika i Salnum, Kópavogi, á morgun (25. okt.) ásamt baritónsöngvaranum Jóni Svavari Jósefssyni (sem lika er vinur minn).

Yfirskriftin er "Lög unga folksins" og nánari upplysingar er að finna á vef Salarins.

Hún Laufey vinkona á afmæli í dag og er nú jafngömul mér. Til hamingju Lubba-ley!!

Þessa tilvitnun fann ég útprentaða á borðinu inni í kaffistofu í morgun.

I believe that banking institutions are more dangerous to our liberties than standing armies. If the American people ever allow private banks to control the issue of their currency, first by inflation, then by deflation, the banks and corporations that will grow up around the banks will deprive the people of all property until their children wake-up homeless on the continent their fathers conquered.

Thomas Jefferson, 1802

200 ár, og hvað höfum við lært? Nákvæmlega þetta.

Að öllum líkindum stelpa. Eða svo segja kerlingabækurnar.

And Here's Why...
You are carrying the extra weight out front, so it's a boy.
The hair on your legs is not growing any faster during your preganacy, so it's a girl.
Girls are carried high. You are going to have a girl.
Sleeping in a bed with your pillow to the south indicates that you will be having a girl.
Your feet are not colder than they were before pregnancy. You are having a girl.
Dad-to-be hasn't been gaining weight along with Mom-to-be, so it will be a girl.
The maternal grandmother has gray hair, so a boy will be born.
You didn't have morning sickness early in pregnancy, so it will be a boy.
Your chest development has been quite dramatic during pregnancy. You should expect a girl.
Since the sum of the mother's age at conception and the number of the month of conception is an odd number, it will be a girl.
Your urine is a dull yellow color, so you will have a girl.
Your nose hasn't changed during pregnancy, which indicates a girl.
You have been craving fruits, so it is a girl.
You are not having headaches, so it's a girl.
Your belly looks like a watermelon, so it's a girl.
You show them the palm of your hand, so it's a girl.
You use the handle of a mug (not the body), so it's a boy.

Niðurstöður:
stelpa: 13
strákur: 4

Kerlingabókapróf tekið hér

Það sem alnetið ekki veit !!

Viðbætur 18. jan. (þegar ég á að vera að gera verkefni fyrir skólann....):
A needle on a thread held over you belly moves from side-to-side, so it will be a girl.

Semsagt,
stelpa: 14
strákur: 4

Jæja, forsmekkur að vorhreingerningu. Eftir að hafa farið í gegnum geymsluna sá ég nokkra hluti sem ég vil endilega losna við (því þeir taka pláss).

ANTONIUS grind 102 cm silfurlituð, 2 stk. ANTONIUS skúffur 42x53x14 cm.
Upphækkanlegt, festingar fylgja með. Stillanlegir fætur; gera hirsluna stöðuga – líka á ósléttu gólfi. Hægt að bæta við ANTONIUS hjólum. Hægt að bæta við allskyns hillum og grindum.
Grind kostar 2.290 kr. í IKEA, skúffurnar 895 kr. stykkið, eða samtals 4.080 kr.
Selst hér á 2.000 kr.

[Reiðhjólið er farið, rölti sér út um garðshliðið í dag í fylgd með manni]

120x200x14 cm. svampdýna frá H.Gæðasvampi. Rúml. 2ja ára gömul, lítur vel út, eggjabakkalag efst.
Keypt ný á 19.500 kr., selst á 7.000 kr.

Hraðsuðuketill sem hægt er að sjóða pasta í (er með sérstakri stillingu fyrir það).
Selst á 2.000 kr.

JÄLL fatarekki hvítur
Passar með PLAGGIS tauhillum og SVAJS fatapokum.
Kostar 895 kr. í IKEA, selst á 400 kr.

2 stk. BOALT geisladiskarekki. 59x15x12 cm. Ómeðhöndlaður viður; hægt að meðhöndla með olíu, vaxi eða glansmálningu fyrir lengri endingu og persónulegt yfirbragð.
Kosta 995 kr. í IKEA, seljast á 300 kr. stk.

Svona skó var ég að kaupa mér, og þeir bárust í gærkvöldi.
Af því að þeir eru úr rúskinni (klæddir ekta gæru að innan) og af því að í morgun var rigning og ég ekki búin að vatnsverja þá, þá urðu litlu skinnin að bíða heima í dag. En á morgun, á morgun er nýr dagur og þá skal ég sko klæðast nýju skónum.

Ég er hrikalega ánægð með Bearpaw-skóna mína.

... eða ekki. Síðustu daga hef ég verið með ólíklegustu lög á heilanum, en sem betur fer hafa þau ekki verið óþolandi eins og svo oft áður.

Kl. er 08:45 og lagið sem ég er með á heilanum er „In the Shadows“ með The Rasmus.

Uppfærsla kl. 18:39: Lagið hvarf úr hausnum rétt eftir hádegið, og enn hefur ekkert nýtt lag tekið sér bólfestu.

Uppfærsla 28. feb. kl. 13:10: Merkilegt nokk þá hefur ekkert lag fest sig í hausnum á mér síðan Rasmus-lagið var og hét. Fyrir utan LadyGaGa-lag sem lúrði þarna inni þegar ég rumskaði í nótt. Eins og þetta hafði nú verið viðvarandi í nokkra daga þegar ég ákvað að skrifa, en það er greinilegt að „trouble shared is trouble halved“ því einhver (eða einhverjir) hefur tekið nægjanlega mikið á sig til að ég losnaði að mestu :-)

Fimmta vika í veikindum gengin í garð. Algjörlega glatað.
Í byrjun febrúar fékk ég svæsið kvef með nefrennsli, augnrennsli, hálssærindum og hita. Á sjötta degi (frá upphafi veikinda) mætti ég í vinnu og entist í heila 4 tíma áður en ég gafst upp og fór heim og svaf. Á sjöunda degi entist ég í sex tíma áður en ég fór heim og svaf. Síðan þá hefur leiðin til heilsu verið heldur kræklótt og í sífelldri þróun. Hitinn var horfinn á sjötta degi en hálssærindin ekki enn að fullu liðin undir lok. Kvefeinkenni dvínuðu en tóku sig upp aftur. Fyrir tæpum tveimur vikum kom svo upp svæsinn hósti sem leiddi ofan í lungu með tilheyrandi slímmyndun og lungasurgi, sem sérstaklega dúkkaði upp ef ég talaði (og einhver notkun komst á barka-berkju svæðið). Fyrir viku gat ég ekki sungið á kóræfingu. Í gær gat ég sungið pínulítið en sveið samt í hálsinn af þurrki. Og í gær fékk ég hita aftur. Hringnum lokað, eða því sem næst. Hitinn verður vonandi farinn á morgun, því ég hef bara annað að gera en draga slíkan djöful í marga daga. Í tilraun til að binda loksins enda á þetta veikindastand ákvað ég að halda mig heima í dag og liggja fyrir. Böh. Ekki það skemmtilegasta í heimi, en stundum verður að gera fleira en gott þykir.

Ég fór reyndar upp á heilsugæslu upp úr hádegi til að fá hlustun á hjartslætti smádýrsins, þar sem ég taldi mig finna mun veikari hreyfingar í dag og í gær en ég er vön. Niðurstaðan er sú að hjartsláttur er nokkuð góður; á bilinu 138-147 á 5 mínútum, hreyfingar til staðar (þó ég finni þær varla) og að ég skuli endilega fá að komast í sírita á meðgöngudeild ef ég fer að fá einhverjar áhyggjur. Þær áhyggjur sem ég hafði hafa þó verið sefaðar að sinni, en það er gott að vita af þessu.

Fyrirmæli dagsins voru svo að sofa vel, drekka vel og borða vel. Hljómar eins og hið ljúfasta líf, en mikið óóóóskaplega er það leeeeeeiðinlegt!

Þetta dettur manni í hug að vera að finna frekar en að vera að undirbúa ritgerðaskrif. Þetta og að leita að upplýsingum um finnsku á netinu.

í dag er 10. apríl og ég er enn að bjástra í þessum bansettu ritgerðaskrifum. Ekki það að ritgerðin eigi að vera löng; 800-1200 orð, held ég, en efniviðurinn er svo ansi heftandi. Nóg var nú þegar fyrri ritgerðin í námskeiðinu kom og átti að fjalla um flutninga í fjölskyldunni („Migration in my family - Ritþjálfun/Composition II) og ég rétt marði það að skrifa um föðurömmu mína sem flutti frá Hvammstanga til Reykjavíkur með 2 unglinga (pabba og Benný systur hans) árið 1948. Umræddir/umskrifaðir flutningar í fjölskyldunni máttu vera milli landa, milli landshluta, milli bæja eða bæjarhluta, en það eru samt sem áður takmörk fyrir því hve mikið maður getur staðhæft um flutninga einhverra annarra. Að ég tali nú ekki um milli bæjarhluta, ef ég hefði verið svo óheppin að það væru einu flutningarnir sem fjölskyldumeðlimir ættu á bakinu („Ég þurfti að skipta um skóla og kynnast nýju fólki. Og svo var lengri/styttri leið í skólann og ég þurfti að taka strætó á fótboltaæfingar...“ Thesis statement: Flutningar milli hverfa geta haft áhrif á félagslíf fólks, og gert þeim erfiðara/auðveldara fyrir að stunda íþróttir. Æði, ekki satt?)

Verst finnst mér líklegast það að allar ritgerðir í þessum námskeiðum (Ritþjálfun I & II) ganga út frá því að fyrst setji maður niður ritgerðar-staðhæfingu (e. thesis statement) og byggi svo ritgerðina út frá því. Nei, ekki rannsóknarspurningu, heldur staðhæfingu. Fullyrðingu, takk fyrir. Svo þegar maður er búinn að setja hana niður og farinn að lesa sér til um efnið, kemur oftar en ekki í ljós að manns eigin hugmyndir um aðstæður eru bara ekkert réttar. („Já, að vísu þurfti ég að skipta um skóla og kynnast nýju fólki, en ég hélt samt alveg sambandi við krakkana úr hinu hverfinu. Tók bara strætó til þeirra.“ Endurskoðuð thesis statement: Það að flytjast milli hverfa getur orðið til þess að maður kynnist fólki sem maður hefði annars ekki kynnst. Frábært, ha?!) Og þá þarf að fara að endurskilgreina hugmyndir og lesa fleiri heimildir til þess að geta komið með nýja staðhæfingu, sem getur eins verið jafn óréttmæt. Svo byrjar maður ritgerðina á 50-70 orða kynningu sem lýkur með áðurnefndri staðhæfingu sem maður reynir svo að styðja það sem eftir lifir ritgerðar.

Efni þeirrar ritgerðar sem ég er að vinna núna dregur dám af þeirri fyrri. Nú skal fyrra efni fært í hagfræðilegt, lýðfræðilegt, samfélagslegt, menningarlegt, sögulegt samhengi (Expand family history into its social, cultural, historic, economic, demographic context). Svo nú er ég að berjast við að hnoða saman texta á engilsaxnesku um flutninga fólks til Reykjavíkur á árunum 1940-1960. Í tengslum við mína fjölskyldusögu. Verst að áðurnefnd föðuramma lést árið 1958, svo ekki get ég spurt hana. Hinsvegar spurði ég eldri systur mömmu og hennar mann, sem bæði fluttust suður á þessum árum til að fara í gagnfræðanám, og þeim fannst það ekkert mál. Bara fínt. Pís of keik. Thesis statement: Það að taka sig upp og festa rætur á nýjum slóðum hefur jákvæð áhrif á suma en neikvæð á aðra, fer væntanlega eftir hugarfari þeirra sem flytja. Það held ég að yrði ritgerð í lagi. Og í því ljósi finnst mér næstum réttlætanlegt að hafa trassað það í 2-3 vikur að byrja.

Það sem ég hugga mig við núna er að í gær heyrði ég af manneskju á öðru ári í háskóla (á Íslandi) sem átti að skila ritgerð um ákveðið efni á mánudegi, fékk frest fram á föstudag, og á fimmtudeginum viku síðar var ritgerðinni ekki enn lokið. Það er trassaskapur. Ég er þó allavega ekki svo slæm (ekki ennþá...).

Ég sá þetta á síðunni Not Always Right, sem vísar í að kúnninn hafi nú ekki alltaf rétt fyrir sér, og datt í hug að deila þessu.

For The Love Of God, Gestate
Music Retail | Vancouver, BC, Canada
Customer: “Hi, can I speak with [another employee] in the keyboards department?”
Me: “I’m afraid [another employee] is on maternity leave. Is there anything I can help you with?”
Customer: “Well, when is she coming back?”
Me: “Realistically, in about a year.”
Customer: “Well, can she hurry it up!?”
Me: “She’s… having a baby.”
Customer: “I know that! Just tell her to hurry it up!” *hangs up*
------------
Too Bad It Doesn’t Run On Stupidity
Car Dealership | Vancouver, BC, Canada

(This was before hybrid cars or electric cars were mainstream. A man called about his Lexus that just stopped working after a few days, so we had it towed back to the dealership.)

Customer: “I don’t know what happened; the car just stopped while I was driving, and almost caused an accident because of you people!”

Me: “OK, let’s take a look.”

(I couldn’t find any obvious issue, and all the free mechanics were giving the car a full once-over, trying to figure out the problem.)

Customer: “I spent tens of thousands on this car! How the he** can you sell anything that would crap out in 2 days?!”

(Just then I noticed the gas gauge was on ‘Empty’. I put a little gas in the engine and started it up.)

Customer: “What?! For that amount of money, with the technologies these days, you still need to use gas?!”
------------------------
Sometimes, Ignorance Really Is Bliss
Call Center | Montreal, Canada

(A customer has called to redeem the points earned on her credit card in exchange for return airfare from Montreal, Qc to Chicago, Illinois. I have just given her the flight departure and arrival times.)

Customer: “Why is the flight going there so short? You said it was a 90-minute flight.”

Me: “The times are given in their respective time zones. We are in the Eastern time zone, but Chicago is one hour behind us, and it’s in the Central time zone. The flight really is 90 minutes long, it just looks shorter due to the time difference.”

Customer: “Time…zones?”

Me: “Yes, we have five time zones: Maritimes, Eastern, Central, Mountain and Pacific Time. In your case, there is a one hour difference between each zone. If it is 11:00am here, it is only 10:00am in Chicago. So when your flight arrives in Chicago at 11:30am, that is Chicago time. In Montreal it will actually be 12:30pm, so the flight is an hour and a half.”

Customer: “Then why is the return flight so long? It’s like, an hour longer than the way there!”

Me: “Again, it is the difference between the time zones, only in reverse. It only looks as though the flight is longer but it’s also a 90 minute flight. It adds an hour on the return flight because you are coming back East.”

Customer: “I still don’t get it - the flight should be the same time in both directions. It’s 30 minutes to get there, but more than 2 hours to get back!”

(After 20 minutes of more explaining I give up.)

Me: “For the flight to Chicago, the wind is at your back, so the plane goes really fast. On the way back, it’s against the wind, and so the plane goes slower.”

Customer: “Oh! Well that makes much more sense. Thank you!”

Me: “I do my best. Have a good trip, ma’am.”

Enn og aftur af NotAlwaysRight.

I’ll Have Your Skills And Experience, To Go
Web Design | Westwood, CA

Client: “In the future, I’d prefer not to pay you to make websites for me. I’ve seen what you do, and I think it’s pretty easy. Can you just teach me how to do your web stuff?”

Me: “If you’re really interested, I guess I can teach you the basics of web design, but it’s going to require at least several lessons and it’ll cost $xx for every hour I spend with you.

Client: “GOD, do you have to charge for everything?!?”
---------------------------------
Takið sérstaklega eftir setningunni „I’d prefer not to pay you...“ í upphafi. Skiljanlegt að fólk vilji síður greiða fyrir hluti sem það getur gert sjálft. En að ætlast til að einhver kenni manni ókeypis svo maður geti haft af honum viðskipti, það er full langt gengið... En ég brosti samt.

4 dagar framyfir og enn ekkert að gerast. Vegna hækkandi blóðþrýstings nú á lokasprettinum er mér ráðlagt af mörgum aðilum að "taka því rólega" sem þýðir að ég á ekki að vera í löngum göngutúrum eða að stunda mikla hreyfingu, en mikið óskaplega er það leeeeeeiðinlegt! Ég fór samt niður í miðbæ Reykjavíkur í dag og naut veðurblíðunnar (því ég var svo dugleg að hanga heima í gær!) og hátíðahalda. Niðri í miðbæ var allt morandi í fjölskyldufólki með barnavagna og -kerrur, og mér varð hugsað til þess að á næsta ári verð ég ein af þessu fólki. Þá er bara spurningin; hvort ætli sé betra að vera með litla og netta kerru sem kemst allt, eða stóran og breiðan risa sem hreinlega ryður mannfjöldanum frá sér? Ég hef heilt ár til að komast að því ;-)

En á meðan ég bíð er ég að endurnýja kynni mín af Harry Potter, og er hálfnuð (eða því sem næst) með fimmtu bókina af sjö. Ég vona samt að ég klári meðgönguna áður en ég næ að klára HP. Það er svo leiðinlegt að taka því bara rólega þegar maður hefur fullt af orku til að gera eitthvað annað, og sumarið að nálgast hátindinn.