Lisander

Þá er sumarið komið á dagatalinu. Reyndar var bara ágætis sumar í veðrinu líka, vetur og sumar frusu saman og það á að vita á gott tíðarfar þetta sumarið. Gaman verður að sjá hvort þjóðtrúin heldur gildi sínu eða ekki.

Sjálfur fór ég og gerðist ferðamaður í gönguför rétt utan við borgarmörkin. Ég fór klukkan rúmlega 10 í morgun með Andreu í Háskólann vegna þess að rúturnar í gönguferðirnar lögðu af stað frá Háskólasvæðinu. Ferðin sem ég valdi var í Stardal sem er ofan Mosfellsdals. Það mættu tæplega 70 manns í þessa ferð og var hvert einasta sæti í rútunni upptekið. Gengið var frá bóndabæ sem kenndur er við dalinn og niður með Leirvogsánni norðan megin. Þar er ágætur vegslóði, en hann er lokaður bílaumferð enda er hann ófær allan ársins hring (Trúið mér, ég hef farið hann á jeppa að sumri til og það var beinlínis lífshættulegt). Á leiðinni má dást að stuðlabergsmyndunum í hólum sem kallast Haukadalshólar og ganga út frá Skálafelli (ef ég er að fara rétt með).
Þegar vegslóðinn fer yfir ánna er best að halda áfram sömu megin árinnar því þá kemst maður auðveldlega að Tröllafossi. Tröllafoss er afar fallegur foss, vel falinn og veit maður varla að hann er þarna fyrr en gljúfrið neðan við fossinn opnast fyrir manni og stendur maður þá skyndilega við fossbrúnina. Gengið var niður að fossinum og þá sést fossinn allur mjög vel. Ég giska á að hann sé um 12 metrar á hæð og eru þessir 12 metrar nýttir til hins ítrasta fyrir fallegt sjónarspil og fjölbreyttar fossmyndanir.
Áð var á ágætis mosavöxnum bala sem er beint fyrir framan fossinn og nestið borðað. Í ferðinni voru tveir nemar í leiðsögumennsku að fræða okkur um sögu svæðisins, jarðfræði og fjallahringinn í kringum okkur. Stóðu þau sig með mikilli prýði og vona ég að ég sjái þau feðginin Júlíönnu Indriðadóttur og Indriða H. Þorláksson leiðsegja fleira ferðafólki um landið.
Haldið var frá Tröllafossi áfram smáspöl niður eftir ánni og gljúfrin skoðuð, stundum úr fullmikilli hæð fyrir lofthrædda. Fann sjálfur ekki fyrir neinu enda er ég Súpermann (sjá síðustu færslu). Hérna myndu þeir sem fóru á eigin bílum á staðinn snúa við... ...en við vorum hinsvegar sótt að bænum Hrafnhólum, reisulegum og smekklegum sveitabæ nokkru vestar en upphafsstaður okkar var. Til að komast á fjárgötu sem lá að Hrafnhólsbænum þurfti hópurinn að ganga um 100 metra í norðaustur frá gljúfrinu og stikla yfir einn læk. Þaðan var auðvelt að rata enda nágrannabærinn Skeggjastaðir löngu kominn í sjónmál.

Aðstæður til göngu voru með allra besta móti. Hægur vindur og sólin skein á nær heiðum himninum. Leiðin er ekki mikið á fótinn þessa leiðina, mest smábrekkur og aflíðandi halli, en auðvitað er best að vera í góðum skóm enda mikið af mýrarflákum og smálækjum sem gætu bleytt ferðalanga örlítið. Gangan tók rétt rúma tvær og hálfa klukkustund, þeir yngstu voru fjögurra ára, þeir elstu um áttrætt þannig að þessi ganga var í reynd fyrir alla aldurshópa.

P.s.
Þeir sem hafa verið að reyna að rifja upp hvaðan þeir kannast við nafnið Indriði H. Þorláksson þá skal það upplýst hér með að hann var Ríkisskattstjóri í fjöldamörg ár en hann hætti í því embætti haustið 2006 samkvæmt heimildum. Mér líst vel á að hann sjái um leiðsögn um landið enda hlýtur maðurinn að fara alltaf rétt með staðeyndir. :p