Malið í nermal

Rottuhreynsun

Það er orðið ansi langt síðan ég skrifaði um eitthvað þjóðfélagslegt hér en nú er alveg kominn tími á það. Núna er það hústökufólkið við Vatnsstíg sem verður fyrir barðinu á mér. Að mínu mati var lögreglan í 111% rétti til að ráðast þarna inn. Fólkinu í húsinu var gefinn góður tími til að yfirgefa svæðið en vildi frekar sitja sem fastast og byrgja sig inni og óhlýðnast þannig valdhöfunum. Manni finnst helst að þetta fólk sé einungis að þessu til að storka lögregluni, mótmæla til að mótmæla, óhlýðnast til að óhlýðnast. Svo kemur liðið grenjandi í fjölmiðla og vælir yfir harðræði lögreglunar. Þurrkar tárin í lopapeysuermina og snýtir sér í arabaklútinn sem þau stálu í Kolaportinu.

Það á ekkert að sýna svona ræflum neina miskun. Það var ekki í neinum rétti til að dveljast þarna. Auðvitað vil eigandinn ekki hafa eitthvað lið í húsinu sínu. Ein ástæðan gæti verið sú að ef einhver slasast eða drepst í húsinu, þá gæti hann verið gerður ábyrgur. Það er alveg öruggt að þessir leppalúðar hafa ekki pælt neitt í því. Bara taka taka taka, ég ég ég. Svo er baulað eitthvað um að hús séu látin grotna niður til að hægt sé að rífa þau. Augnatak... er þetta fólk nú orðið húsasmiðir, byggingatæknar og sérfræðingar í viðhaldi gamalla húsa? Ég held nú ekki.Það er alsendis óvíst að það sé gerlegt að gera upp þetta hús. Betra væri að þetta lúðalið færi nú að gera eitthvað gagnlegt í stað þess að væla og grenja um öll torg um illsku og vægðarleysi samfélagsins.

Þetta voru nú líka bara mildar aðgerðir miðað við ýmis önnur lönd. Í mörgum löndum hefði hústökufólkið fengið herinn inn til sín og þá hefðu margir verið barðir með kylfum og jafnvel skotnir.

Páskasæla

Jæja, þetta voru nú sérdeilis ágætir páskar. Eins og í fyrra ákváðum við Bjögga að eyða páskunum saman utan skarkala borgarinnar. Við leigðum okkur því sumarbústað í Svignaskarði í Borgarfirði. Við lögðum af stað stuttu eftir vinnu á miðvikudeginum og vorum komin á áfangatað um átta leytið. Við komum okkur fyrir, gengum frá í ísskápinn og þannig. Svo mátuðum við pottinn aðeins. Hann var dulítið gruggugur en það slapp til. Þrifum hann daginn eftir. Við gerðum eiginlega akkúrat það sem maður á að gera í svona sumarbústað. Svona nokkurnveginn ekki neitt. Við hlustuðum á spurningakeppni fjölmiðlana og þóttumst vera voða voða gáfuð að geta svarað hinu og þessu. Á skírdagskvöld kíktu Björg og Palli í heimsókn. Það var voða gaman. Við drukkum öl, grilluðum og bökuð var súkkulaðikaka. Ótrúlega góð súkkulaðikaka sem hún systir mín gerir. Svo var virkni grillsins prufuð. Það virkaði bara fínt.

Það komu fleyri gestir. Ekki bara mannfólk. Við höfðum séð þresti sveima fyrir utan og prufuðum að gefa þeim smá brauð. Þeir plokkuðu aðeins í það. Aðeins síðar þá sauð ég littla rúllu af bayoneskinku. Fitan var skorin af og sett út á verönd. Það kunnu fuglarnir vel að meta. Einn þrastana var áberandi bústinn og nefndum við hann Brynjólf.

Á laugardeginum skutumst við aðeins í Borgarnes. Þegar við komim til baka sáum við hvar tvær snjóhvítar rjúpur höfðu gert sig heimakomnar við bústaðinn. Þær sátu á grindverkinu sem umlykur veröndina. Við fórum inn og gripum myndavélarnar. Maður bjóst við að þær væru nú fljótar að forða sér, en það var öðru nær. Þarna sátu þær þó við værum komin giska nálægt og virtust njóta athyglinar. Ekki oft sem sama rjúpan er skotinn margoft.

Á páskadag komu tengdapabbi og systir hennar í heimsókn. Við borðuðum ljúffengann mat og tókum eitt skrabbl. Ég tapaði...sat uppi með eitt rækallans Þ. Fékk engann 50 stiga bónus, hefði unnið annars.

Annann í páskum tókum við öllu með ró. Skruppum í Baulu og fengum okkur ís. Því miður var ekki til heit karamellusósa, en ísinn var samt ágætur. Seinnipartinn litu mamma og Jonni til okkar á leið sinni til Reykjavíkur.

Eftir kvöldmatinn skelltum við okkur í pottinn í síðasta sinn. Hlustuðum á fuglana og nutum þess að vera ástfangin. Heyrðum í þröstum og hrossagauk. Gaman af því.

Jæja..... þetta er orðið alveg nógu langt og það nennir örugglega enginn að klára að lesa þetta allt.

Rjúpan sem rembdist við staurinn

Ljóti bíll marsmánaðar 2009

Jæja.... ég er núna loksins kominn með einn einn ljóta bílinn. Ég hef verið alltof latur við að dæla þeim hér inn. Maður er nú ekki alltaf með vélina í vasanum þá svo oft að maður sér ljóta bifreið. Nú varð fyrir valinu húsbíll einn að Volkswagengerð. Eigandinn hefur valið á hann nafnið "Dindill" Ég vona að Dindill blessaður sé bara verk í mótun. Hann er nefnilega verulega ljótur. Ryðið lekur út víðast hvar. Hvítar kíttisskellur eru hér og hvar. Hliðarhurðin virðist vera á góðri leið að detta af. Svo er háþekjan á honum alger skelfing. Held jafnvel að eigandinn hafi smíðað hana sjálfur...að því gefnu að hann kunni ekki að smíða. Svo er henni klastrað ofaná með glás af kítti. Viss um að hún fýkur af ef bíllinn fer yfir 60 km/h.

Menningarhelgi

Þeim fer augljóslega sífellt fækkandi bloggunum mínum...

Jæja, hvað um það. Þessi helgi hefur aldeilis verið menningarleg. Á laugardeginum byrjuðum við á að fara á nemendatónleika í Söngskólanum. Þar voru tvær upprennandi söngkonur að sýna listir sínar og stóðu sig bara aldeilis príðilega. Þær eru samt ekki eins góðar og hún Bjögga mín. Ekki dugði þetta til að svala okkar menningarhungri. Um kvöldið fórum við nefnilega í Borgarleikhúsið og sáum hið bráðskemtinlega verk "Fló á skinni" Ég hef sjaldan séð jafn hrikalega fyndið leikverk. Við fengum bæði alveg krampa af hlátri enda er verkið skemmtinlega skrifað og öndvegis vel leikið. Ekki að undra að þetta stykki hafi gengið fyrir fullu húsi á Akureyri langalengi. Mæli með þessu fyrir alla.

Í dag var sennilega hápunktur menningarinnar tekinn fyrir. Þá fór ég í Hallgrímskirkju að sjá Kammerkór Hafnarfjarðar ásamt Voices Thules flytja 14. aldar tónlist. Notuð voru ýmiskonar hljóðfæri sem tíðkuðust í þann tíma. Alltsaman mjög svo sérstakt.

Þessi helgi er þá sirka ársbyrgðir af menningu, þannig að nú get ég horft á amerískar spennumyndir og asnalega raunveruleikaþætti það sem eftir lifir árs. Bara gott.

Ég ætti kanski að setja inn innlegg í hinum mjög svo hámenningarlega flokki "ljóti bíll mánaðarins" á morgun...

Rækallans vesen!

Jæja..... déskoti er langt síðan ég bloggaði síðast. Það er helst að frétta að nú lítur ekki vel út fyrir Daewooinn minn. Ég var á leið heim úr vinnu á föstudaginn þegar allt fór í fokk. Ég var að skipta um akrein og nálgaðist umferðarljós. Ég hugðist skipta í 1. gír og þá gerðist eitthvað. Ég hélt að ég hefði einfaldlega ekki hitt í gírinn eða eitthvað þessháttar og reyndi því aftur. Ekkert gerðist. Hann vildi bara ekki ganga í neinn gír. Ég var bara strand. Heppnin var samt með mér þegar að bar vinnufélaga minn. Hann tók trukkinn minn í tog og bjargaði mér heim á plan. Ekki að spyrja að greiðasemini hjá Hafnfirðingum.

Á sunnudaginn kom svo Óli bróðir til að líta á þetta. Ég var nú að vonast til að gírstöngin hefði bara hrokkið úr sambandi, en draslið virtist virka framm í húdd. Þannig að það er sennilegt að helvítis gírkassinn sé bara í rugli. Það er hið versta mál þar sem ég hef engin efni á að fara með bílinn á verkstæði. Hann er nú tæpast þess virði blessað krílið. Ég tími samt varla að henda honum. Get máski selt hann á undirverði til einhvers sem getur gert við hann. Hann lítur þokkalega út og er í þokkalegu lagi að öðru leiti. Ég á eftir að sakna hans, enda þægilegur í akstri og með skemmtinlegann karakter. Ég er líka búinn að eiga hann í rúmmlega átta ár. Ef einhver er til í að gera við hann fyrir lítinn pening þá má láta mig vita.

"The show must go on"

Frábær sýning í Íslensku óperuni.

Í gær fór ég í Íslensku óperuna. Þar var verið að sýna glænýjann söngleik sem búinn var til af nemendum Söngskólans í Reykjavík"The show must go on" Í stuttu máli sagt var þetta hin ágætasta skemmtun. Bjögga mín lék eitt hlutverkana þarna og stóð sig alveg með eindæmum vel í hlutverki gamallar konu og sem amerísk skólastelpa í einu hópatriðana.

Það var vel til fundið hjá Söngskólanum að búa bara til nýjan söngleik í stað þess að taka ódýru og öruggu leiðina og setja upp eitthvað "frumlegt" eins og Grease eða Jesus Christ superstar. Í þessum söngleik þeirra eru ekki ný lög heldur er þarna safnað saman nokkrum vel þekktum söngleikjalögum eins og Littlu hryllingsbúðini og Grease ásamt dægurlega perlum íslenskum og erlendum.

Frammistaða flestra var með mikklum ágætum. Það er nú líka eðlilegt að fólk sem er búið að læra söng árum saman geti sungið. Söguþráðurinn var snyrtilega fléttaður og pössuðu löginn ágætlega inní söguþráðin.

Ég mæli eindregið með að fólk sjái þetta. Það verður sýning núna á sunnudaginn klukkan 17:00. Hægt er að panta miða í miðasölu íslensku óperunar.

Annáll 2008

Þessi annáll er kanski ansi seint á ferðini. En seint er betra en aldrei.

Trúlofun ársis: Trúlofun Bjöggunar minnar og mín. Yndislegt

Hótun Ársins: Ég mun snúa aftur í pólitík! Hótað af Dabba Odds ef honum yrði sagt um starfi seðlabankastjóra.

Blessun ársins:" Guð blessi Ísland" sagði Geir Haarde og hljómaði eins og það væri að hefjast kjarnorkustyrjöld eða 100.000 mannætur léku lausum hala í borgini.

Upphrópun ársins:: GAAAAAS GAAAAS GAAAAAAAS!!!!!!

Leiðinlegasta lag ársins: "Þú komst við hjartað í mér" með Hjaltalín

Lydda ársins: Geir H. Haarde fyrir að hafa ekki hugrekki til að sparka honum Dabba útúr Seðlabankanum.

Sigurvegarar ársins: Íslenska handboltalandsliðið.

Minnsta surprize ársins: Ísland kommst ekki í öryggisráð Sameinuðu þjóðana þrátt fyrir að hafa eitt hundruðum milljóna.

Æði ársins: ABBA sló öll met með söngvamyndini Mamma Mia. 100.000+ manns í bíó og 30.000+ DVD. Þetta verður seint bætt

Bannaðasta athöfn ársins: Að axla ábyrgð. Enginn virtist vera til í það.

Pólitískur sjónarsviptir ársins: Brotthvarf Guðna Ágústssonar úr politík. Fáir eftir til að herma eftir í dag

Bull ársins : Frasinn "ég sá þetta fyrir" sem ansi margir létu sér um munn fara eftir bankahrunið.

Fjölsport ársins:: Mótmæli af ýmsum toga.

Glæpamenn ársins: Útrásarvíkingarnir allir sem einn og allir þeir sem komu nálægt hruni íslenska efnahagskerfisins.

Blökkumaður ársins: Barak Obama.

Jæja, þetta er nóg í bili. Man ekki eftir fleyru. Kemur kanski síðar.

Fallinn höfðingi

Í dag barst heimsbyggðini frétt. Þýski leikarinn Horst Tappert er farinn yfir móðuna mikklu. Ef einhver veit ekki hver það er þá er það maðurinn sem lék hin eitursnjalla Stephan Derrick í samnefndum sjónvarpsþáttum. Þættirnir gengu lengi, urðu yfir 200 og voru sýndir í yfir 100 löndum, þar með talið á Íslandi. Það má til gaman geta þess að þættirnir voru notaðir sem kennsluefni í þýsku, enda er þýskan í þeim víst einstaklega vönduð og skýr.

Derrick var nú aðeins öðruvísi en amerísku löggurnar sem maður sér í sjónvarpsþáttum dagsins í dag. Hann var ekki með grilljón tæknimenn í kringum sig sem leysa gáturnar með allskonar flóknum tölvugræjum sem sýna allt svakalega myndrænt og geta reiknað út hvort prumpað var á vetvangi eða ekki. Ekki held ég heldur að hann hafi þótt mikið kyntröll blessaður. Ekki svona tanað massaskorið dæmi í jakkafötum.

Derrick notaði higgjuvitið og naut auðvitað diggrar aðstoðar síns hundtrygga aðstoðarmanns Harry Klein( Fritz Wepper). Saman leystu þeir morðgátur Munchen borgar.

Derrick og Harry Klein í góðum gír

Nú á Skjár 1 að grípa tækifærið og fara að sýna Derrick þættina. Þeir eru allaveganna margfalt betra sjónvarpsefni en Beverlí hills og Dynasty.

Hvíl í friði Derrick

Áfram Davíð

Það er ekki að spyrja að honum Davíð Oddssyni. Hann kann ennþá að sparka frá sér þó hann sé að verða kominn á eftirlaunaaldurinn. Nú "hótar" hann að koma aftur í stjórnmálin ef honum verður sparkað úr seðlabankanum. Ég held að það sé þá einmitt lag núna að losna við þetta afdankaða nátttröll. Geir ætti að sparka kallinum strax og boða til kosninga. Ég er nú alveg viss um að Dabbi kallinn fær ekki mikið fylgi og þá tekst kansi að koma í hanns feita haus að flestir eru búnir að fá alveg þokkalega nóg af kallinum. Fáum hann í slaginn og afhausum í kjörklefanum. Hann skottast þá kanski bara uppí sumarbústaðinn sinn og fer að skrifa. Menn segja að hann sé ágætis penni. Hann getur þá skrifað skáldsögu um hve allir séu nú vondir við hann.

Trúlofun og ást.

Eins og margir sem þekkja mig, já eða hana Bjöggu mína þá ákváðum við að túlofa okkur núna um daginn. Þann 3ja nóvember svona svo það sé á hreinu. Ég fór nú ekkert á skeljarnar en þetta var samt yndislegur endir á dásamlegri helgi sem við áttum. Ekki eru nú samt komnir neinir hringar, við höfum satt best að segja eiginlega ekki efni á að kaupa soleiðis, enda er það dæmi uppá 50 - 60 þúsund kall. Það er nú samt spennandi hugmynd í gangi í sambandi við trúlofunarhrinagana, nefnilega sú að hún Björg systir mín smíði þá. Hún er nefnilega að fara í frammhaldsáfanga í listmálmssmíði og var meira en til í þetta project þegar ég nefndi þetta við hana. Hún hefur smíðað nokkra gripi og er bara skolli fær þó ég segi sjálfur frá. Svo er gaman að eiga svona einstaka gripi sem engin annar í veröldini á. Svo er þetta auðvitað mjög persónulegt að þekkja hönnuðinn hehe. Ekki alveg það sem ég ýmindaði mér þegar ég hélt á henni undir skírn í ferminguni minni.

En það er virkilega yndislegt að eiga svona góða unnustu eins og hún Bjögga mín er. Hún söng á frammhaldsprófstónleikunum sínum í gærkveldi og stóð sig að sjálfsögðu með einstakri príði. Heillaði mig og alla viðstadda. Eftir tónleikana fórum við heim. Ég fékk mér smá að borða og svo fórum við að koma okkur í bólið. Þá fór mér að verða rækalli flökurt. Ég lagðist í rúmið og mallakúturinn sendi frá sér margskonar undarleg óhljóð og skruðninga. Svo þurfti maður að skoppa framm á baðherbergi og gubba í Gústa. Þá bíðst þessi elska mín, sem var alveg útkeyrð eftir að hafa verið að syngja á tónleikunum, plús að hafa verið í vinnunni og að redda ýmsu yfir daginn til að fara uppí 10 - 11 og kaupa kók handa mér. Mér fannst það svo ótrúlega fallega hugsað af henni. Ef að svona er ekki dæmi um ást og væntumþykju þá veit ég ekki hvað það er. Ég er annars skárri núna og gat allaveganna slafrað í mig einni núðlusúpu áðan.