Steinninn
Hann strunsaði inn í herbergi og slengdi hurðinni á eftir sér, hún hafði alltaf lokast hálf illa og hrökk því til baka, slóst í vegginn og stöðvaðist svo í hálfri gátt.
Hún stóð fram í stofu og fól andlitið í greipum sér, sá eftir öllu saman.
Hún heyrði hann tæta fötin út úr skápunum og bölva í hljóði.
- Biðjast afsökunar á öllu, það var það sem hún þurfti að gera.
Hún fór inn ganginn og stóð í dyragættinni, fylgdist með honum troða buxum og sokkum ofan í íþróttatöskuna.
Svo stóð hann hokinn yfir rúminu og starði ofan í töskuna, hreyfingarlaus.
Eftir augnablik reisti hann sig við og horfði út um gluggann.
Hún ætlaði að fara að segja eitthvað þegar hann teygði sig upp í hilluna fyrir ofan rúmið og tók Steininn niður.
Þau höfðu fundið hann í annað skiptið sem þau hittust.
Fyrsta skiptið sem þau sáust, var þegar hann svaraði auglýsingu um meðleigjanda, en hann hafði ekki verið viss um að staðsetningin á íbúðinni hentaði honum, svo hann fékk viku til að hugsa málið.
Hún hafði talað við nokkra í viðbót og litist mjög vel á stelpu á svipuðum aldri og hún sjálf, gleymdi honum eiginlega bara.
Eftir erfiðan dag í vinnunni hafði hún ákveðið að fara í göngutúr. Venjulega hefði hún farið á kaffihús eða í ræktina, en sólin skein svo skært og golan var kælandi og lék í hárinu á henni, svo hún stóðst ekki mátið og rölti út í fjöru.
Hún var varla búin að stíga af malbikinu og niður í sandinn þegar hún sá hann.
Hann sat glottandi á steini og henti tópas í áttina að nokkrum mávum sem þarna svömluðu um á gárunum.
Þeir reyndu að grípa tópasið en það sökk til botns. Einn þeirra kafaði og kom upp aftur, japlandi á einhverju... kannski var það tópas.
"Heldurðu að þetta fari vel í magann á þeim?" Spurði hún um leið og hún gekk aftan að honum.
Ekkert svar.
Bölvaður dónaskapur, hugsaði hún örg, svarar manni ekki einu sinni.
Hann hló upphátt að aðförum mávsins, sem japlaði á sælgætinu og reyndi að losa sig við það í sjóinn.
"Ég held að honum finnist þetta ekkert gott" sagði hún.
Ennþá kom ekkert svar.
Nú jæja. Hann er þá bara hið argasta fífl, hugsaði hún og ætlaði að strunsa í burtu.
Um leið og hún bjóst til að snúa sér við, tók hann headphonin úr eyrunum og stóð upp af steininum.
Henni dauðbrá þegar tónlistin gusaðist út úr litlu töppunum sem höfðu verið faldir í eyrunum á honum, undir þykkum hárlubba.
Honum dauðbrá þegar hann snéri sér við og rakst beint á hana.
"Fjandinn! Nei þetta ert þú?". Hann brosti.
Hún varð hálf skömmustuleg og muldraði eitthvað um að það væri óþarfi að hafa svo hátt í i-podinum að maður heyrði hvorki eitt né neitt.
Hann hló og spurði hvort hún hefði verið búin að reyna að tala við sig lengi.
Hún játti því og þau hlógu bæði.
Eftir þetta höfðu þau gengið vestur fjörusandinn og kjaftað saman.
Hann var mun opnari en hún, hló og fíflaðist. Fór úr skóm og sokkum, bretti upp buxurnar og óð út í sjó.
Lífsgleði hans smitaði út frá sér og hún fór líka úr skóm og sokkum og trítlaði berfætt í sandinum.
Þau voru búin að vera klukkutíma á rölti, fram og til baka í fjörunni, þegar hún steig á Steininn.
Þetta var sérstakur Steinn. Hann var litlu stærri en hænuegg, en hrjúfur viðkomu, oddhvassar nibbur hér og þar.
Þau höfðu ekki einu sinni verið viss um að þetta væri grjót, kannski gler eða jafnvel óþekkt trjátegund.
Hann var grábrúnn, sporöskjulaga og þyngri en maður gerði ráð fyrir. Hann var kaldur viðkomu.
Meira að segja í fjörunni, þar sem aðrir steinar voru volgir undan geislum sólarinnar, var þessi ískaldur. Það glampaði ekki á hann í sólinni og hann hlýnaði ekki í lófanum á manni.
Þau tóku Steininn og þennan tilviljunarkennda hitting sem tákn um að hann ætti að leigja með henni, staðsetningin var ekkert svo slæm... þessi fallega fjara beint fyrir framan húsið og allt.
Hún horfði á hann horfa á Steininn. Hann velti honum um í lófa sér í smá stund, en setti hann svo aftur upp í hilluna þar sem hann hafði verið frá fyrsta degi hans í íbúðinni, og hélt áfram að troða fötunum sínum niður í töskuna.
Ísköld reiði greip hana.
Helvítis asninn! Honum er það mikið sama að hann ætlar ekki einu sinni að taka grjóthelvítið með sér!
Hún gekk þungstíg aftur fram í stofu og heyrði hann fara út úr íbúðinni.
Þessi sama ískalda reiði ýtti henni inn í herbergið.
Hún tók steininn í lófann.
Köld þyngd hans fór vel við reiðina sem bullaði innra með henni.
Hún opnaði gluggann og horfði á eftir honum.
Hún gerði sér eiginlega ekki grein fyrir því þegar hún kastaði Steininum í hann.
Hún sá bara að hann lippaðist niður á gangstéttina og blóð lagaði úr gagnauganu á honum.
Hún hljóp niður stigann og fleygði sér á stéttina við hlið hans, það skein í bein þar sem hún hafði hæft hann.
Hann horfði á hana og hvíslaði:
"Ég skildi Steininn eftir svo ég gæti komið aftur að sækja hann til þín."
