Sigga

Það styttist í að ég komist á fertugsaldurinn, já ég veit þetta er ótrúlegt, ég sem er bara rétt rúmlega tvítug. En þetta skeður víst fyrir besta fólk, við eldumst víst öll.
Rétt eftir að ég átti Inga minn þá fann ég fyrsta gráa hárið, einhver af vinum mínum var svo klár að finna það út að það hefði komið vegna átaka við fæðinguna en ekki vegna aldurs. Núna er ég svo að finna fyrir því að ég þurfi sennilega gleraugu til að lesa og horfa á sjónvarp og slíkt, ætli ég geti kennt átökum við fæðingu um það líka?
Fyndið samt hvernig hlutirnir breytast, þegar ég var bara svona 10 eða 12 ára, þá fannst mér fólk sem var orðið þrjátíuogeitthvað vera þvílíkt gamalt lið, þá var mamma mín alveg 30 ára og vá hún var sko gömul, en í dag er mamma svo ung. Ingi minn er alveg að verða 1 árs og hann er bara nýfæddur. Tíminn líður bara mikið hraðar þegar við eldumst, þar er alltaf mánudagur eða föstudagur. Ég er samt alveg sátt við að verða þrítug, enda hefur mér aldrei liðið betur, ég á yndislegan son og mann, góða fjölskyldu og vini, fallegt og gott heimili og er í góðri og skemmtilegri vinnu. Það er nefnilega þetta sem skiptir máli en ekki hversu mörg ár maður hefur verið til, heldur hvernig við notum tímann og hvað við gerum við líf okkar.
Ég er sátt við mitt og hlakka til framtíðarinnar.

Partur af mér vill ekki enda þetta ár, þetta ár hefur verið það besta í mínu lífi og ég er ekki tilbúin að sleppa taki af því. En á móti er ég líka rosalega spennt fyrir árinu 2010, árinu sem ég verð þrítug, drengurinn minn verður 1 árs og ég fer aftur að vinna.
Þegar ég horfi til baka og rifja upp þetta ár þá átta ég mig líka á því hvað það leið fáránlega hratt það er svo stutt síðan ég tók niður jólaskrautið ólétt og hugsaði til þess að næstu jól hefði ég loksins barnið mitt hjá mér líka. Ingi fæddist svo í apríl og breytti öllu, allt sem skipti máli áður en hann fæddist dofnaði einhvernveginn eftir að hann kom í heiminn. Ingi var og er númer eitt og mér finnst eins og við höfum alltaf þekkst og hann hafi alltaf verið með mér, þetta er skrítið en ég er viss um að flestar mæður og jafnvel feður vita hvað ég er að meina.
Ég horfi björtum augum til næsta árs og hlakka til að fá að njóta þess með strákunum mínum, fjölskyldunni allri og vinum okkar.
Gleðilegt nýtt ár allir saman.

Loksins loksins héldum við jól með barninu okkar, þvílík hamingja og þvílík gleði :)
Það sem maður má þakka fyrir þetta yndislega barn sem við fengum, hann er alltaf glaður og alltaf brosandi og bræðir mann gjörsamlega. Lífið er bara fullt af gleði og hamingju eftir að hann kom til okkar og var það nú gott fyrir. Að sjá þetta litla skott rífa í seríuna á jólatréinu og reyna að borða ljósin, vera gjörsamlega dáleiddan af pakkaböndum og rífa og tæta jólapappírinn af gjöfunum sínum, það er bara yndislegt.
Á jóladag fór hann svo að skríða hér um allt hús, foreldrunum til mikillar gleði og ánægju en kisurnar voru ekki eins sáttar við að litli brjálæðingurinn gæti allt í einu náð þeim :)
Ég hef ekki sofið eins mikið og ég er vön þessi jól og ég er ekki byrjuð á bókinni sem ég fékk þessi jólin, en ég hef bara verið upptekin við að njóta tímans með yndislega syni mínum sem er svo miklu betri en svefn eða góð bók.
Ég skrúbbaði ekki baðið fyrir jólin, óhreinatauið var ekki tómt og við vorum að ganga frá þvotti á aðfangadagskvöld þegar drengurinn var sofnaður, þrátt fyrir að ekki væri allt á sínum stað og ekki væri allt hreint og fínt komu jólin og þau voru þau bestu til þessa.

Ung stelpa átti í mestu vandræðum með skapið og var sífellt að tapa sér, stríða og láta öllum illum látum. Mamma hennar var orðin verulega þreytt á ótuktaskapnum. Dag einn rétti hún dóttur sinni box með stórum nöglum og sagði við hana: ,,Í hvert sinn sem þú missir stjórn á skapi þínu eða stríðir einhverjum áttu að fara út í garð og negla nagla í girðinguna.“

Stelpan hlýddi móður sinni og fyrsta daginn negldi hún 37 nagla í girðinguna, brjáluð í skapi. Síðan liðu dagar og vikur og sífellt fækkaði nöglunum sem stelpan þurfti að berja í girðinguna. Hún áttaði sig nefnilega á því að það var mun auðveldara að hafa stjórn á skapinu og hætta að stríða en að negla þessa risanagla í girðinguna.

Kvöld eitt gekk stelpan stolt upp að mömmu sinni og sagði: ,,Ég hef algjörlega passað skapið í dag og ekki strítt neinum.“ Mamman var verulega stolt af dóttur sinni og gekk með henni út í garð.

,,Þú hefur staðið þig vel og tekið miklum framförum. Núna skaltu draga einn nagla úr girðingunni fyrir hvern dag sem þú missir ekki stjórn á þér.“

Að kvöldi hvers dags gekk stelpan út í garð og dundaði sér við að draga nagla úr girðingunni. Það tók sinn tíma. Eftir nokkrar vikur, eftir að stelpan var algjörlega búin að ná tökum á skapi sínu og hætt að stríða, var hún búin að draga alla naglana úr girðingunni. Hún gekk stolt til mömmu sinnar og sagðist hafa lokið áætlunarverkinu.
,,Ég er mjög stolt af þér,“ sagði mamman. ,,En sjáðu girðinguna. Hún verður aldrei söm. Götin verða alltaf til staðar. Þannig er það líka þegar þú stríðir öðrum eða notar ljót orð um aðra. Sárin verða alltaf á sálinni. Ef þú stingur einhvern með hníf mörgum sinnum verða sárin alltaf sýnileg, alveg sama hversu oft þú segir fyrirgefðu. Mundu, dóttir góð, að vinir eru dýrgripir. Þeir fá þig til að brosa, hvetja þig til dáða, hlusta þegar þú þarft á því að halda og eru alltaf tilbúnir að opna hjarta sitt fyrir þér. Þess vegna skaltu gæta þess hvað þú segir um þá og í návist þeirra.“

Það er auðvitað ár og öld síðan ég bloggaði síðast. Reyndar finnst mér þessar skemmtilegu bloggsíður vera að hverfa og Facebook að taka yfir.
En allavega þá er lífið eiginlega bara næstum alveg fullkomið hjá mér og það sem ekki er fullkomið er í endurbótum. Ingi minn er bara það yndislegasta sem komið hefur á þessa jörð og gerir lífið mitt svo skemmtilegt og fullt af hamingju að það er erfitt að trúa því að þetta sé í alvöru að gerast. Ég þarf oft á dag að þurka burt tárin og þakka fyrir það hvað ég hef það gott og hvað lífið er dásamlegt.

Ég er komin á fullt í ræktina aftur og er núna á 9 vikna átaksnámskeiði og gengur bara mjög vel, er komin með 6,8 kg á rúmum 6 vikum og er bara nokkuð sátt við það :)
Ég er orðin sérfræðingur í því að sjá um heimili og barn, þvott og matarinnkaup, núna er vikan skipulögð samviskusamlega í mat, uppskriftabækurnar með post it miðum merktum hverjum degi fyrir sig og svo er eldað hér frábær og hollur matur á hverjum degi, manni mínum til mikillar gleði :) ...... já ég merki við uppskriftirnar með mánudegi, þriðjudegi já pínu klikkuð ég veit.

En kannski ég reyni að taka bloggið eitthvað í notkun aftur svona ef einhver les það ennþá, sennilega allir löngu hættir að kíkja hér inn og búnir að gefast upp á mér, en svona er þetta bara þegar maður eignast barn, þá er bloggið eitthvað svo lítið og ómerkilegt við hliðina á kraftaverkinu mínu.

Knús út á netið ef einhver vill fá :)

Síðustu dagar hafa liðið hjá án þess að ég átti mig á því hvað klukkan er eða hvað er að gerast í heiminum, ég er bara svo upptekin við að dáðst að frumburðinum og allt verður eitthvað svo ómerkilegt í samanburði við hann. Ég hefði aldrei trúað því að ein lítil manneskja gæti haft svona rosaleg áhrif á mig en ást mín til þessa yndislega litla drengs er svo ólýsanleg og sterk að ég er ennþá að tárast bara við að horfa á hann. Hann er svo fullkomin, svo fallegur og ljúfur, hann er svo miklu meira en ég gat vonast eftir, að ég veit ekki hvernig ég get þakkað nógu mikið fyrir að hafa fengið hann til okkar.
Móðurhlutverkið er yndislegt, ég þrái að annast hann og næra, veita honum hlýju og öryggi og langar í raun ekki að gera neitt nema að hugsa um hann allan daginn. Það er erfitt að slökkva ljósið á kvöldin og fara að sofa því þá get ég ekki horft á hann.
Davíð er líka yndislegur og ég veit ekki hvernig ég hefði farið að án hans, hann hefur séð um allt hér heima og er svo óendanlega duglegur og svo flottur pabbi, ég er endalaust stolt af strákunum mínum báðum, ég á nefnilega tvö flottustu eintökin :)
En núna þegar ég horfi til baka og hugsa um allan tíman sem við biðum eftir þessu yndislega barni þá verð ég að segja að hann var sko biðarinnar virði og vel það, flottari strák getum við ekki hugsað okkur.
Bloggið verður sjálfsagt eitthvað skilið útundan næstu vikur og síðan hjá stráknum frekar uppfærð, þannig að endilega kíkið á hana til að sjá myndir og fá fréttir af okkur.

Ég fór í mónitor á meðgöngudeildinni í morgun, krílið hefur það rosalega gott, hjartsláttur og hreyfingar í fínu lagi. En það er ennþá prótein í þvaginu hjá mér, blóðþrýstingurinn hafði hækkað ennþá meira og bjúgurinn er að gera útaf við mig. Þannig að læknarnir segja að þar sem ég sé komin með byrjun á meðgöngueitrun þá verði ekki beðið mikið lengur með að koma þessu barni í heiminn. Það var tekin blóðprufa hjá mér og svo reynt að hreyfa við belgnum sem gekk reyndar ekki vel. En ég á svo að koma aftur í fyrramálið í monitor og fá niðurstöður úr blóðprufunni og bara svona fylgjast vel með mér og krílinu. Á miðvikudaginn 22.apríl verð ég svo sett af stað, þá eigum við Davíð að mæta kl 9 niður á fæðingargang og förum ekki þaðan fyrr en krúttið okkar verður komið í heiminn.
Ég er voða glöð með þetta plan, gott að vita að það er allt í góðu með krílið og gott að vita að þetta er alveg að fara að taka enda þessi meðganga og það er svo ótrúlega stutt í að við fáum barnið okkar loksins í fangið og fáum að vera mamma og pabbi :)

Í dag er ég komin 3 daga framyfir settan dag og vá hvað hver dagur er ótrúlega lengi að líða.
Maður er í raun bara að bíða og vonast til að byrja að fara að fá verki og eitthvað fari að gerast. En ég finn ekki svo mikið sem einn einasta sting og held að það hljóti að vera nokkrir dagar í þetta ennþá. Ég fór niður á meðgöngudeild í fyrradag þar sem mér fannst krílið mitt vera að hreyfa sig svo lítið og ég vildi bara fá að fara í monitor og sjá að allt væri í lagi. Auðvitað var allt í lagi með stubbinn okkar og hreyfði hann sig helling fyrir okkur. En hinsvegar hafði blóðþrýstingurinn hjá mér hækkað aðeins meira og núna mældist prótein í þvagi og plús þessi rosalegi bjúgur sem ég er með þá er þetta þrennt ekki mjög gott, því þetta eru einkenni meðgöngueitrunar. Læknirinn sem var á vakt var voða glöð þegar hún vissi að ég ætti að mæta á mánudagsmorgun í skoðun og sagði að það væri gott því það væri nauðsynlegt að fylgjast vel með blóðþrýstingnum núna ef það væri að byrja einhver eitrun hjá mér. En ef ég fer að fá einhvern hausverk eða sjóntruflanir þá á ég að hringja strax því það eru víst einhver einkenni eitrunar, en ég er sem betur fer ekki með neitt svoleiðis.
Allavega kemur vonandi í ljós á morgun hvað verður gert, hvort ég verð látin ganga fullar 42 vikur áður en þeir setja mig af stað eða hvort það verður ákveðið að setja mig af stað áður ef ekkert verður farið að gerast. Ég vona svo bara að drengurinn okkar fari að vilja komast í heiminn sjálfur og allt fari að gerast, er bara orðin svo rosalega spennt að fá hann í fangið og fá loksins að sjá hann.

Nú fer þetta heldur betur að styttast og allir að springa úr spenningi. Ég fór í annað sykurþolspróf sem kom vel út líka og ég ekki með neina meðgöngusykursýki sem er bara mjög gott mál. Allt gengur ótrúlega vel en ég er bara orðin þreytt og þung og langar voða mikið að fara að klára þessa meðgöngu, verða loksins mamma og fá barnið mitt í fangið. Davíð er líka orðin voða spenntur og bíður eftir því að eitthvað fari að gerast. Fólk er farið að hringja í mig til að ath hvort ég sé ekki komin með verki og þá er ég ekki bara að tala um mömmu heldur bara hinir og þessir, frekar fyndið en það eru greinilega fleiri spenntir en við verðandi foreldrarnir. Ég er hins vegar ekki farin að finna fyrir neinu og reikna alveg eins með því að ganga eitthvað fram yfir settan dag, krílinu mínu líður greinilega ekkert ílla í mallanum á mömmu sinni :)
Það er svo mæðraskoðun á morgun og vonandi verður það bara sú síðasta svo tekur bara ungbarnaeftirlitið við, yndislegt :)
En ég er bara heima að safna kröftum fyrir komandi átök, slaka á, lesa og hanga á netinu, frekar leiðinlegt en ég hef bara ekki orku í mikið meira þessa dagana, enda lítið sofið og allar stellingar orðnar óþæginlegar þegar maður er orðin svona risa stór og útblásin.
Maður á auðvitað ekki að vera að kvarta þessi meðganga hefur gengið ótrúlega vel það eru bara þessar síðustu vikur sem eru erfiðar maður er bara orðin of þreyttur og spenntur að fá barnið og þá verða dagarnir líka lengur að líða, sennilega er bara best að taka smá Pollýönnu á þetta.
Næsta blogg mun vonandi segja að nú sé barnið komið í heimin, heilbrigt og öllum heilsist vel :)

Ég og mamma fórum í sónarinn í dag og þar kom í ljós að krúttið er í höfuðstöðu en ekki sitjandi og eru allir voða glaðir með það. En hann er orðin alveg heilar 17 merkur núna og gæti þá endað í 20 mörkum ef ég geng fullar 42 vikur, sem ég vonandi fer ekkert að gera.
Allavega er allt í lagi og allt eins og það á að vera svo við erum bara voða glöð með þetta.
En það er líka mjög mikið legvatn svo það er svo sem eðlilegt að kúlan mín sé orðin svona stór. Eitthvað fannst konunni sem gerði sónarinn skrítið að ég hefði ekki verið send í annað sykurþolspróf þar sem kúlan væri svona stór, ég ætla að ræða það við ljósuna mína en efast um að ég verði send í annað próf svona stuttu fyrir settan dag. Núna vonum við bara að krílið fari að vilja komast í heiminn svo þessi meðganga fari nú bara að taka enda, ég er orðin voða þreytt og alveg til í að fara að klára þetta. En við erum mest glöð með það að krúttið skuli ekki vera sitjandi og vonandi mun fæðingin bara ganga vel hjá okkur.