Það styttist í að ég komist á fertugsaldurinn, já ég veit þetta er ótrúlegt, ég sem er bara rétt rúmlega tvítug. En þetta skeður víst fyrir besta fólk, við eldumst víst öll.
Rétt eftir að ég átti Inga minn þá fann ég fyrsta gráa hárið, einhver af vinum mínum var svo klár að finna það út að það hefði komið vegna átaka við fæðinguna en ekki vegna aldurs. Núna er ég svo að finna fyrir því að ég þurfi sennilega gleraugu til að lesa og horfa á sjónvarp og slíkt, ætli ég geti kennt átökum við fæðingu um það líka?
Fyndið samt hvernig hlutirnir breytast, þegar ég var bara svona 10 eða 12 ára, þá fannst mér fólk sem var orðið þrjátíuogeitthvað vera þvílíkt gamalt lið, þá var mamma mín alveg 30 ára og vá hún var sko gömul, en í dag er mamma svo ung. Ingi minn er alveg að verða 1 árs og hann er bara nýfæddur. Tíminn líður bara mikið hraðar þegar við eldumst, þar er alltaf mánudagur eða föstudagur. Ég er samt alveg sátt við að verða þrítug, enda hefur mér aldrei liðið betur, ég á yndislegan son og mann, góða fjölskyldu og vini, fallegt og gott heimili og er í góðri og skemmtilegri vinnu. Það er nefnilega þetta sem skiptir máli en ekki hversu mörg ár maður hefur verið til, heldur hvernig við notum tímann og hvað við gerum við líf okkar.
Ég er sátt við mitt og hlakka til framtíðarinnar.