Hallur Guðmundsson

Hér mun ég urra framvegis... eða þar til ég verð drepinn eða einhver kaupir mig til að blogga annars staðar. Ég fékk nóg af helvítis moggablogginu. Það var orðið of flókið, asnalegt og beinlínis leiðinlegt. Sumt fólk á moggablogginu er þar einvörðungu til að vera með leiðindi og skítkast. Ég fékk nóg af því!

Ég er að fara að setja vídjóvélina mína í hleðslu og verð hluti af Project Hundred genginu sem ætlar að festa þetta á myndband fyrir heimildamynd. Ég er að gíra mig upp með bjór og sofna vel þannig að annað kvöld verð ég ferskur. Síðan ætla ég að hitta leiðsögumann sem var með mér í hringferð fyrir mánuði síðan og við ætlum að reyna að finna krá sem á pláss fyrir okkur og þamba svo sem eins og einn eða ellefu bjóra.

Ég sótti um starf á dögunum. Reyndar var umsóknarfrestur liðinn en ég sótti nú samt um þar sem ég frétti ekki af þessu fyrr en fresturinn var liðinn. Starfið sem um ræðir er notendaþjónusta á tölvubúnaði við nemendur og starfsfólk Tækniskólans (fyrrum Iðnskólinn, Fjöltækniskólinn og einhver flugskóli). Ég mætti í viðtali og maðurinn sem ég ræddi við var mjög almennilegur. Það var reyndar pínu kómískt að á þeim klukkutíma sem ég var þarna þá var hann líklega 35 mínútur í símanum. Eðlilegt ástand miðað við það að skólinn er að hefja starfsemi og allt í rugli alls staðar eins og vera ber. Mín skoðun er sú að ef það er ekki allt í rugli þegar svona skólar hefja starfsemi þá er eitthvað mikið að og ruglið og vesenið á þá bara eftir að koma seinna. En alla vega. Mér leist mjög vel á það sem þarna er og vona að svarið verði jákvætt... hann ætlar að svara mér á mánudag.

...og ég er að taka vídjó...

Bara vildi deila þessu með ykkur.

... Þá er maður búinn að mynda...

Og enn er ég að deila þessu með ykkur...

Elsku hjartans dúllurnar mínar. Ég er kominn með vinnu. Ég er að fara að vinna í Tækniskólanum (Skóla atvinnulífsins). Tölvunotendaþjónusta við nemendur og starfsfólk. Ég vitna í Adolf Inga Erlingsson þegar Íslendingar komust í undanúrslit ÓL. „JÁ, JÁ, JÁ, JÁÁÁÁÁ“

Og þá er bara að sjá hvernig dagurinn verður... hvernig vikan verður... jah.. hvernig næstu ár verða. WISH ME LUCK!

Á föstudagseftirmiðdag stökk ég af stað ásamt dætrum mínum til Hornafjarðar. Eftir að hafa sofið mjög lítið nóttina á undan þá vaknaði ég kl. 6 á föstudagsmorgninum til að pakka... ég hafði ekki nennt því morguninn áður. Ég pakkaði sem vindurinn fyrir mig og að einhverjum hluta fyrir dætur mínar. Þær vöknuðu síðan og tóku þátt í niðurpakkinu. Svo hentist ég til vinnu og dæturnar í skóla. Ég vann til rúmlega 14 og þaut þá heim til að pakka meira. Stelpurnar voru komnar heim og bara að dúlla sér... ALVEG DÆMIGERT. En alla vega þá náðum við að hrúga drasli í jeppann hann Kela vinar míns og þeysa af stað til Tengdó sem lánuðu okkur bensínrafstöð þar sem við gistum í gömlum sumarbústað án rafmagns... þau lánuðu okkur líka rafmagnsofn og jólaseríu. Frá Tengdó fórum við um kl. 17.15 og áttum þá eftir að versla og éta. Það var gert og við vorum á leiðinni út úr bænum kl 18.15 við Rauðavatn. Ferðin austur gekk áfallalaust fyrir sig. Á leiðinni sáum við að það var heiðskýrt og því stjörnubjart. Við áðum við Jökulsárlón á Breiðamerkursandi til að horfa á stjörnurnar. Ég held ég hafi aldrei séð jafn ofboðslega margar stjörnur. Enda var engin ljósmengun, ekkert tungl... ekkert. Í Suðursveit stoppuðum við til að horfa norðurljósin dansa við stjörnurnar. Allt ákaflega rómantískt en því miður er kerlingin á Tenerife og gat ekki notið þessa. Sumarbústaðurinn sem við gistum í er í Hoffellsdal og er einn af uppáhaldsstöðunum mínum. Þarna hefur maður algert næði hvort sem maður ætlar að fara út á morgnana alls ber til að klóra sér í ístrunni eða til að syngja hátt og vera með fylleríislæti. Við vorum komin í bústaðinn klukkan 00.30 og drifum okkur að henda öllu okkar drasli inn, búa um rúm og fara að sofa. Litla virkjunin malaði niðri á hlaði hjá bílnum á meðan rafmagnsofninn reyndi hvað hann gat til að hlýja okkur og jólaserían vafin um loftbita veitti okkur birtu. Út frá því sofnaði ég.

Laugardagurinn fór í ósköp dæmigerðan ættarhitting... Ratleikur, hafnabolti með einni höfn og annar hasar. Borðað var þess á milli og málin rædd. Um kvöldið var svo kvöldvaka og hafði undirritaður verið beðinn með löngum fyrirvara að leika á gítar fyrir fjöldasöng. Það gerði ég með glöðu geði. Fyrr um daginn hafði ættinni verið skipað að hittast á einum stað og voru þar valin fjögur danspör. Og að sjálfsögðu var mér troðið í dans. Yfirleitt þegar þess er krafist að ég dansi eitthvað annað en óskipulagt dilliboss þá ber ég yfirleitt við heimsku, íþróttameiðslum í eyra eða að ég eigi ekki lengur kvóta. Þarna voru þær afsakanir ekki teknar gildar. Um kvöldið skyldu þessi pör dansa og hananú. Þar sem ég hafði klætt mig í hvíta skyrtu, sett upp bindi en farið í svarta bómullarpeysu utan yfir OG þurft að hlaupa í ratleik sem og hafnarboltanum þá bjóst ég ekki við glæsilegu ástandi skyrtunnar... hafði ég ætlað að vera fínn sem undirleikari. Þegar að dansinum kom þá svipti ég peysunni af mér og hvít skyrtan var vægast sagt eins og óskilgetið afkvæmi hlébarða og dalmatíuhunds. Ég hins vegar á forláta Guðmundar-í-Byrginu-hatt sem ég skellti á hausinn til að dreifa aðeins athygli viðstaddra frá stóra skyrtumálinu. Ég gekk inn í salinn með kúlið stillt á 11. Þegar ég hafði gengið fjögur skref inn þá gellur við í eldri dóttur minni PABBI, SKYRTAN ÞÍN ER SKÍTUG. Kúlið fór umsvifalaust úr 11 niður í Kelvin. Ég hins vegar þrammaði upp á svið þar sem dansdaman beið ásamt öðru pari. Nú skyldi dansað sænskt BUGG. Lagið hófst og við byrjuðum að dansa eins og við mögulegast gátum. Þvílík tilþrif og læti. Um miðbik lagsins vorum við bæði orðin svo lafmóð og vorum farin að spyrja hvort annað hvort helvítis lagið væri ekki að klárast. Við tókum ýmis tilþrifamikil tilbrigði við Buggið sem vakti mikla lukku. Þess má geta að hvorugt okkar er nett í vexti. En þetta skilaði sér í því að við unnum titilinn TILÞRIFAMESTA DANSPARIÐ.

Sunnudagurinn rann upp með sól í heiði. Ég átti erfitt með að drífa mig á lappir þar sem skrokkurinn þolir ekki svona mikil hlaup og dans á einum degi. Ég fór á lappir klukkutíma eftir að ég vaknaði. Það gekk svo sem ágætlega að taka saman draslið okkar og éta morgunmat. En svo sá ég rigningaský nálgast og það fór að mígrigna. Ég nennti ekki að fara að bera farangur í rigningu þannig að ég settist niður og beið það af mér. Við ókum niður á Höfn til að skila lyklinum og kveðja ömmu og afa. Við fórum síðan og fengum okkur ruslfóður áður en lagt var i hann. Klukkan 14.30 vorum við svo lögð af stað áleiðis heim. Ég ók greitt eftir vegakerfi suðaustur- og suðurlands. Eitt pissustopp í Freysnesi og eitt bensínstopp í Vík voru staðreynd og ég sá fram á að ná því að komast heim á 4 klst. 30 mín. Þegar við vorum komin talsvert frá Hellu í átt að Selfossi þá fer gamli jeppinn að hegða sér undarlega. Hann fer að hiksta, undarlegt tikk fer að heyrast og hitamælirinn rauk upp. Ég stöðva bílinn og sé þá hvar mikill gufustrókur stígur til himins undan vélarhlífinni. GREAT! Ég staddur IN THE MIDDLE OF FUCKING NOWHERE á lánsbíl og hann stopp. Ég sá fyrir mér eigandann sótrauðan af bræði yfir því að ég skyldi eyðileggja vélina. Ég passaði svo mikið upp á olíu og vatn áður en ég lagði af stað. Ég hringdi í foreldra mína sem tilfallandi voru hálftíma á undan mér og bað um að þau snéru við til að aðstoða okkur. Það varð úr að þau komu og tóku stelpurnar yfir í sinn bíl og mig svo í tog. Ég hringdi í Tengdó og lét vita hvað hafði gerst. Tengdapabbi brást skjótt við og stökk af stað og sagðist ætla að taka við mér í Hveragerði. Þessi tveir öðlingar (pabbi og tengdapabbi) drógu mig heim. Tengdamamma tók á móti mér með lambalæri og tileheyrandi. Þetta er yndislegt fólk í kringum mig!

Nú liggur það fyrir að ég á að gá hvort ég finn vél úr Pajero '90 eða jafnvel bara Pajero '90 sem er í ágætis lagi. Ef einhver veit um svoleiðis fyrir lítinn pening þá má alveg hafa samband við mig.

En ég hugsa mig alla vega tvisvar um áður en ég fer í ferðalag á lánsbíl næst.

Tilefni gafst til að ég kæmi fram með eftirfarandi yfirlýsingu.

Það skal tekið fram að ég skrifa dálítið glæfralega um sjálfan mig, eiginkonu og börn. Það er allt í góðu og telji einhver að ég sé að niðurlægja konu mína og börn og í raun hvern sem er þá er það mikill misskilningur. Stundum ratast manni rangt orð á munn og fullsterkt en í flestum tilvikum læt ég það standa nema viðkomandi hafi samband við mig og þá geri ég viðeigandi breytingar og ráðstafanir á blogginu.

Ég ítreka að ég segi stundum hluti sem kunna að virðast mjög niðurlægjandi en það er í góðu gríni og ég man ekki til þess að hafa ekki gefið góða ástæðu fyrir því að segja svona hluti en þá í góðu gríni eins og áður segir.

Hafi einhver eitthvað við minn ritstíl að athuga þá má við komandi endilega hafa samband við mig á hallur@mikkivefur.is.

Ég datt um ágæta síðu um daginn. www.yearbookyourself.com.
Þar gat ég breytt sjálfum mér að vild...

Svona hefði ég litið út árið:

1954

1964

1974

1984

1994

Þar hafiði það...

Eftir svaðilfarir sunnudagsins þá lögðust stelpurnar mínar í smá lasleika... líklega hafa þær bara verið svo þreyttar. Ég hins vegar fékk einhvern óþverra á mánudaginn og mætti því ekki í vinnu á þriðjudag og miðvikudag. Á fimmtudag mætti ég en fór heim um hádegi. Ég mætti svo í dag og vona að ég tóri daginn.
PASSIÐ YKKUR Á PESTINNI!

Á www.mbl.is mátti sjá eftirfarandi fyrirsögn: De Niro og Al Pacion saman í mynd. Ætla þeir aldrei að læra að nota prófarkarlesara fyrir netfréttirnar?

Smá tilraun hjá mér

Djöfull er ég þreyttur þessa dagana... enda er brjálað að gera hjá mér.

Amfetamínverksmiðja finnst í Hafnarfirði. Höfuðpaurinn virðist vera maður sem ég hélt að væri kominn á réttu brautina eftir að hafa átt aðild að líkfundarmálinu stóra. Jónas Ingi Ragnarsson söng með mér í Kór Menntaskólans við Hamrahlíð í gamla daga og gott ef ekki í Hamrahlíðarkórnum líka. Við vorum ágætis mátar og spjölluðum oft um daginn og veginn. Nýverið óskaði Jónas eftir því að gerast vinur minn á Mundskinnu (Facebook) og ég þáði það gjarnan þar sem ég hafði séð virðulega mynd af honum fyrir nokkru þar sem hann var jakkafataklæddur og snyrtilega til hafður fyrir utan hegningarhúsið á Skólavörðustíg og hann hafði þá nýverið stofnað fyrirtæki sem hjálpar föngum við að fá vinnu eftir afplánun. Góður málstaður og sjálfsbjargarviðleitni. En nú er illa komið fyrir honum Jónasi. Ég sé að honum er alls ekki treystandi og hann verður alltaf samur við sig. Hann sækir í undirheimabrask og þegar menn hafa sokkið svona djúpt þá held ég að það verði ekki aftur snúið. Ég hef ekki hitt Jónas í mörg ár en þegar Líkfundarmálið kom upp þá fékk maður sjokk... ég þekki mann sem hefur átt þátt í stórglæp og nú þekki ég mann sem hefur átt þátt í gríðarlega stórum glæp. Það finnst mér ekki eftirsóknarvert! Ég tók Jónas af Facebook listanum mínum í kvöld.

Nú í haust hætti Icelandair að gefa mat með hverju sæti til og frá útlöndum og fór að selja hann dýrum dómum. Icelandair taldi sig því miður verða að hækka verðin á fargjöldunum.

Í dag var svo frétt á mbl.is þar sem segir frá því að nú geti aðrir Norðurlandabúar fengið 25% afslátt af almennum fargjöldum til Íslands og Bandaríkjanna. Það er ekki laust við að maður verði pirraður við tilhugsunina að þeir gefi manni ekki að éta og hækki fargjöldin bara til að aðrir geti ferðast með ódýrari hætti.

Mér finnst þetta bjánalegt!

Til þess að jólin geti komið þá þarf maður að sjá þetta a.m.k. einu sinni! Gersovel!

Kæru lesendur. Ég er pínulítið jólabarn í mér þó ég viðurkenni það sjaldnast. Til að ég komist í jólaskap þarf nokkra hluti, ég þarf að heyra Ragga Bjarna syngja „Drungi í desember“, ég þarf að hlusta á slatta af jólakveðjum á rás 1 á Þorláksmessu og svona mætti lengi telja. Í gær heyrði ég dágóðan helling af téðum kveðjum og heyrði að það eru að verða smá breytingar á jólakveðjunum sem fólk sendir. Ein kveðjan hófst svona „Hó, hó, hó, hér kemur jólakveðja“ og ég skellti upp úr við það. Svo komu fleiri kveðjur og ein þeirra sem vakti mesta kátínu hjá okkur hjónum byjaði svona „Óska öllum vinum og ættingjum til sjávar og sveita, þó aðallega til sveita...“.

Ég óska ykkur og öllum í kringum ykkur gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Fylgist spennt með.

Mamma er komin heim og framfarir eru stöðugar og góðar. Hún fer daglega í þjálfun á Grensásdeild og allt gengur vel. Ég hef ekkert bloggað um hana eða mig eða nokkuð annað undanfarið vegna mikilla anna hjá mér. Þeim önnum lauk svo skyndilega á öskudag þegar mér var sagt upp störfum. Niðurskurður í Tækniskólanum varð til þess að nýjasta starfsmanni tölvudeildar var sagt upp, og það var ég. Þá er að hefja leitina aftur. Ég vil vitna í ágætan mann sem orðaði svona ástand svo skemmtilega... HELVÍTIS FOKKING FOKK, afsakið orðbragðið.