Hallur Guðmundsson

Í dag horfði ég á norræna hnefaleika í sjónvarpinu. Þar voru boxarar frá Spáni teknir í trompetinn af Íslenskum boxurum. Blessaðir drengirnir hafa nú öðlast hærri stall í þjóðarsálinni en Gunnar á Hlíðarenda, Njáll á Bergþórshvoli, Gísli Súrsson og jafnvel Geir Ólafsson.

En svona án gríns þá þykir mér mjög gaman að vera sófasportisti og glápa á nokkra menn á nærfötunum henda milli sín bolta og líka þegar þeir fara að sparka honum. Leikurinn í dag var alveg frábær og ég hef aldrei séð íslenskt handboltalandslið leika svona vel. Á sunnudaginn er svo úrslitaleikurinn á ókristilegum tíma og verður þá öll þjóðin líklega límd við skjáinn að glápa. Ég ætla alla vega að reyna að vera ekki of fullur á laugardagskvöldið svo ég geti horft með góðri samvisku... eða kannski ekki orðinn edrú... eða eitthvað.

Áfram Ísland!

Nú hafa allir fengið að prófa að vera borgarstjórar nema ég og á miðvikudaginn verða allir nema ég búnir að fá fálkaorðuna. Jújú, þessir menn léku sér og fengu verðlaun fyrir. Ég fór oft í kappakstur með Matchboxbílana mína í gamla daga og vann frænda minn. Ég fékk aldrei verðlaun fyrir, ekki einu sinni fálkaorðu.

Jæja... þá er kominn nýr FIFA listi og við erum aldeilis í góðum félagsskap á þeim lista. Við erum komin í 83. sætið og erum á sömu slóðum og Qatar og Lýbía. Væri ekki ráð að leggjast í landsleikjaferðalög og skora á þessi lið? Mér finnst alltaf gaman að sjá hvar við í raun erum á heimslistanum á móti því hvað landsliðið okkar er rosalega mistækt. Gengi landsliðsins er svolítið eins og gengi krónunnar... sveiflast upp og niður eins og jójó.