Á sunnudag kom ég til Hollands. Ásgeir vinur minn sótti mig haltrandi þar sem hann hafði snúið sig illa á ökkla nokkrum dögum áður. Við tókum lestina til Den Haag og heim í hús þar sem hann býr. Ég bjóst svo sem ekki við neinni dagskrá og allra síst vegna þess að hann var hálf fatlaður það augnablikið. Við fórum út í búð og keyptum í matinn og elduðum í kjölfarið ágætis steik... nema hvað kjötið hefur líklega verið þriðja flokks og farið fyrir mistök í búðir.
Á mánudag fór Ásgeir svo með mig á vinnustaðinn sinn og sýndi mér skrifstofuna sína ásamt því að bjóða mér í mat þar. Hann vinnur hjá einkaleyfastofnun Evrópu í Rijswijk (EPO) og þar vinna 2500 manns. Mötuneytið minnir um margt á veitingastað því þar var hægt að velja úr ótal réttum auk þess að boðið var upp á bjór og vín með matnum ásamt öðrum hefðbundnari drykkjum. Þegar við vorum búnir að gera það sem við vildum í EPO þá lögðum við af stað að sporvagnsstoppinu en á leiðinni þangað missteig Ásgeir sig aðeins svo hann ákvað að fara beinustu leið heim en ég fór niður í bæ og hitti Jacky, leiðsögumanninn sem var með mér í hringferðinni síðasta sumar. Það voru fínir endurfundir. Þegar ég hafði drukkið nokkra bjóra með Jacky þá fór ég heim til Ásgeirs og við stukkum hér út úr húsi til að fá okkur að borða handan götunnar. En staðurinn sem fyrir valinu varð var lokaður þannig að við fórum á nálæga krá og fengum þar alveg frábæran mat.
Á þriðjudag vöknuðum við Ásgeir snemma og hann fór til læknis að láta kíkja aftur á löppina. Þegar hann kom heim var ég við það að fara út um dyrnar því ég hafði mælt mér mót við mann sem var einmitt farþegi með okkur Jacky síðasta sumar. Ég var sem sagt á leið til Rotterdam. Þessi maður er sjálfstætt starfandi ráðgjafi hjá forstjórum og starfsmannastjórum KLM, Shell, Unilever, Philips, Hollensku lestunum og ýmsum stórfyrirtækjum þar í landi. Þegar ég hitti hann þá byrjuðum við á því að fara á veitingastað á hóteli New York. Þar hófum við spjall um íslenskt efnahagslíf og horfurnar í bæði atvinnumálum sem og afkomu þjóðarinnar almennt. Það kom upp úr kafinu að ég hafi misst vinnuna við síðustu mánaðarmót og snérist fundur okkar þá upp í það að hann fór að kanna hvað ég kynni, hvar mínir hæfileikar lægju og hverjar mínar væntingar væru til starfa og almennt lífsins. Það endaði með því að hann sagðist ætla að hafa samband við nokkur af þessum stórfyrirtækjum og kanna hvort þeir hefðu laust starf á mínu sviði. ÉG býst svo sem ekki við neinu en ef það kemur eitthvað út úr því þá verð ég manna ánægðastur því mig hefur lengi langað að vinna í Hollandi og búa þar. Eftir fund okkar fórum við á ljósmyndasafnið í Rotterdam, safn með verkum listamanns sem hét Chabot og síðan eitthvert risastórt listasafn sem ég man ómögulega hvað heitir en það hefur að geyma ógrynni verka frá mörgum listamönnum, frá ýmsum tímum. Eftir það fórum við saman til Den Haag þar sem leiðir skildu í skamma stund. Hann þurfti að sinna einhverju erindi en ég hins vegar tók leigubíl á bílaleiguna þar sem ég hafði pantað bíl. Samkvæmt umsóknarferlinu hafði ég pantað Ford Ka. Sá bíll er lítill, asnalegur og ljótur og ég var ekkert sérlega hrifinn af því að fá hann en hann var ódýrastur. Þegar ég kom á bílaleiguna var ekki til Ford Ka og þau voru voða sorrý. Ég átti þá von á að fá Yaris eða eitthvað ámóta enda sambærilegir bílar. En nei... ég fékk Mini Cooper. Kraftmikill og töff bíll. Ég tók hann og brunaði heim til Ásgeirs. Við skelltum bílnum inn í bílskúr og héldum svo rakleitt aftur niður í miðbæ að hitta kallinn sem ég hafði hitt fyrr um daginn. Hann hafði pantað borð á hótelveitingastað og þar átum við þrír saman og spjölluðum um lífsins gagn og nauðsyngjar ásamt því sem við höfðum rætt fyrr um daginn. Dagurinn endaði svo á því að við Ásgeir fórum heim og skelltum í okkur nokkrum bjórum.
Miðvikudagurinn var mjög tilfinningaríkur og viðburðaríkur. Klukkan 9.15 keyrðum við af stað út úr Den Haag áleiðis norður í Frísland þar sem ég hafði einmitt verið skiptinemi fyrir 21 ári. Við höfðum mælt okkur mót við fjölskylduna sem ég bjó hjá í ríflega þrjá mánuði meðan á dvöl minni stóð í Hollandi 1987 – 1988. Við tókum stefnuna yfir Afsluitdijk sem liggur milli héraðanna Noord Holland og Friesland. Þar hafði ég aldrei farið þrátt fyrir að það væri beinasta tengileiðin við Amsterdam. Yfir þessa brú / stíflu ganga engar lestir svo það var kannski ekkert skrýtið að ég skyldi ekki hafa komið þar áður. Við stoppuðum þar og tókum myndir. Það var hávaðarok og svolítil rigningarsletta þegar við vorum úti að gera þetta og þegar við settumst inn þá var hárið á okkur báðum eins og á gamalli kaupfélagsstjórafrú sem var í greðislu hjá hárgreiðslumanni sem dó í miðri greiðslu... vá þetta var súrt... en jæja. Þegar nirður var komið þá fórum við heim til annarar tvíburasysturinnar sem var á heimilinu. (fjölskyldan samanstóð af foreldrum og fjórum stelpum – 20 ára tvíburar – Roelie og Sietske, 14 ára - Femke og 12 ára - Eelkje) Litlu stelpurnar litu rosalega upp til þessa hávaðasama íslensings sem kom varla heim á hverjum degi án þess að vera í það minnsta dálítið slompaður. En hvað um það. Þegar við Ásgeir komum að húsinu þá var enginn heima en miði í glugganum. Þar var okkur skipað að fara inn fyrir og fá okkur eitthvað að drekka, sem við og gerðum. Við drukkum talsvert magn af kaffi. Ekki leið á löngu þar til hún kom heim ásamt börnum sínum. Svo fór fólk að hópast að. Allar systurnar komu á einhverjum tímapunkti sem og foreldrarnir og ég var eiginlega með tárin í augunum allan daginn af gleði yfir að sjá þau öll og sjá hvað þau eru öll við góða heilsu og að það væri ekket alvarlegra en þjóðfélagsástandið að plaga þau. Það var margt rifjað upp. Ásgeir lýsti þessu svo fyrir öðru fólki að það hefði eiginlega gengið út á setninguna „HEY MANSTU ÞARNA SKIPTIÐ ÞEGAR HALLUR KOM FULLUR HEIM?“ og „JÁ EÐA SKIPTIÐ ÞEGAR HANN KOM FULLUR HEIM“ og líka „HEYRÐU, MANSTU EINU SINNI ÞEGAR HALLUR VAR FULLUR“. Það fóru að renna á mig ekki tvær og ekki þrjár heldur fjórar eða fleiri grímur. Og mér varð það ljóst að ég var vissulega ekki góð fyrirmynd fyrir yngri stelpurnar. Ein sagan var sú (sem ég man að hluta) að Meile – maður Roelie – ók mér heim eitt sinn eftir að ég hafði dottið í það eftir skóla. Mín minning var sú að hann sótti mig og skutlaði mér að heimreiðinni sem líklegast hefur verið um 500 m. Hann hins vegar hafi harðneitað að fara inn veginn því þá yrði honum kennt um að hafa fyllt mig. Sem ég var svo viss um að hann hefði ekki gert. En á miðvikudaginn viðurkenndi hann að hafa saetið með mér á barnum og raðað í mig drykkjum ánnig að ég vissi varla í þennan heim né annan. En þegar komið var að heim reiðinni þá hafði ég afrekað að koma því svo fyrir að hann þyrfti að þrífa bílinn utan sem innan. Ég fór úr bílnum og út á heimreiðina. Eelkje – sem þá var 12 ára – sagði svo frá að ég hefði stoppað, bisað í einhverja stund við buxnaklaufina og stóð svo eins og veltipétur við bakkann á síkinu og pissaði í nokkrar mínútur. Hún sagðist geta svarið að það hefði hækkað í síkinu á meðan. Það hefur ekki enn komið fram að ég var með hjól meðferðis... og vínylhljómplötu í poka. Eftrir að hafa pissað í síkið þá steig ég á bak fáki mínum og hugðist þeysa af stað. Fákurinn var ekki á sama máli og áður en ég vissi af þá lá ég á veginum frekar ruglaður. Ég reisti fákinn við og gerði aðra tilraun. Helvítið henti mér þá af hinumegin eftir nokkurra metra reið. Það var orðið ljóst að mér ætti ekki að verða kápan úr því klæðinu að hjóla að húsinu. Ég reyndi einu sinni enn en það fór á sama veg og ég leiddi því hjólið á leiðarenda. Þegar inn var komið rauk ég til, tók til fötu, rauk svo í gegnum eldhúsið með orðunum „ÞETTA GERI ÉG SKO ALDREI AFTUR!“ og upp stigann í herbergið mitt með tilheyrandi brauki og bramli. Um kvöldið kom ég svo niður alveg glerþunnur til að horfa á fótboltaleik og vitanlega fékk ég mér bjór. Þegar upp var staðið það kvöldið var ég aftur orðinn fullur og fínn... en samt ekki jafn fínn og fyrr um daginn. Eftir að við höfðum rætt allan daginn hjá Sietske þá fórum við að gamla bænum sem var lagður í eyði fyrir fimm vikum þegar gömlu hjónin fluttu á nýlegri bæ. Það var vissulega sorglegt að koma þangað þar sem fátt var eftir heillegt. Herbergin full af myglu og sagga og rottur höfðu nagað sér leið inn. En það var samt hellings rómantík að koma þarna. Þetta er eitt af þeim húsum sem líta hrikalega draugalega og illa út en hafa svo góða nærveru ef hæt er að segja það um hús. Síðan var stormað heim til Roelia þar sem kaffi og meððí var innbyrt fram á kvöld. Ég var dofinn á heimleiðinni því ég var svo hugfanginn yfir móttökunum og hvað þetta var skemmtilegt. Ég vona að ég hitti þau aftur fljótlega!
Á fimmtudeginum vöknuðum við Ásgeir frekar seint og tókum daginn frekar rólega. Við fórum að versla í matinn, ég keypti mér skó og svo skiluðum við bílnum. Þegar honum hafði verið skilað þá fórum við aftur heim til Ásgeirs og hann lagði sig. Hann reyndar komst að því að hann var með 38 stiga hita og því lítt fær til fjörsins. Þegar hann skrönglaðist fram aftur þá fengum við okkur núðlur og tilbehör. Við sátum góða stund og gláptum á sjónvarpið áður en við fórum út á lestarstöð því þar höfðum við mælt okkur mót við Söndru, fyrrum kærustu Ásgeirs. Við fórum heim á leið þegar hún var komin og þá hófst all hraustleg drykkja og spjall. Seint og um síðir fórum við að sofa.
Á föstudeginum vöknuðum við aftur seint og vorum ekki komin út úr húsi fyrr en um kl 14 og var þá ferðinni heitið í Escher in Paleis safnið í Haag. Skemmtilegt safn þar. Eftir það var farið aftur heim, þau fóru svo saman á ströndina á meðan ég lagði mig. Ég hafði fengið veri í vinstri öxl. Þegar þau komu aftur fórum við á spænskan veitingastað og átum mikinn og góðan mat. Því næst fórum við á bar og fengum okkur að drekka. En við áttum svo miklar birgðir af víni og bjór heima í íbúð þannig að við ákváðum að vera ekki að þvælast meira á bari. Það er skemmst frá því að segja að það er ekki mikið eftir af bjór og víni núna.
Sandra geyið þurfti að mæta kl 12 morguninn eftir á lestarstöðina og hún var dálítið ryðguð eftir skemmtun næturinnar. Seinni part laugardagsins fórum við Ásgeir að hitta Marcel, son hjónanna sem ég var fyrst hjá í Hollandi. Hann bjó þar reyndar líka. Við skiptumst á fréttum og duttum svo í gamla fíflaganginn og í gamla daga. Við mættumst á miðri leið í Hollandi og fengum okkur að borða á grískum veitingastað.
Í dag er sunnudagur. Ég sit á Schiphol flugvelli og skrifa þessi orð meðan menn með rastafléttur, konur í fjólubláum peysum og börn með bakpoka og prump-tæki ganga framhjá hlæjandi, hugsandi, einbeitt. Þessi dvöl í Hollandi hefur gefið mér mjög margt. Ég fékk skammt síðustu 20 ára beint í æð og finnst eins og ég hafi aldrei farið. Merkilegur andskoti. Ég finn það núna að ef ég ætla mér að flytja eitthvert frá Íslandi þá kemur ekkert annað til greina en Holland. Hér á ég heima... ef ekki á Íslandi.
Ég er farinn um borð.
