Hallur Guðmundsson

Þorbjörn Rúnarsson, vinur minn og starfandi skólameistari í ME, komst í fréttirnar í vikunni sem leið. Hann var að fylgjast með busavígslu nemenda og þar sem hann var að taka tímabundið við starfi skólameistara þá þótti honum tilvalið að láta busa sig. Það gerði hann og sjónvarpið var á staðnum. Þetta getur maður ekki kallað annað en að vinna virðingu nemenda en valda um leið foreldrum talsverðum áhyggjum... alla vega þeirra sem eru íhaldssamari en andskotinn.

Ásgeir, æskuvinur minn, sem er post-doktor í efnafræði, var í morgun að hefja störf hjá einkaleyfastofnun ESB í Haag í Hollandi. Ég óska honum velfarnaðar í starfi sem og Veel plezier.

Tilefni gafst til að ég kæmi fram með eftirfarandi yfirlýsingu.

Það skal tekið fram að ég skrifa dálítið glæfralega um sjálfan mig, eiginkonu og börn. Það er allt í góðu og telji einhver að ég sé að niðurlægja konu mína og börn og í raun hvern sem er þá er það mikill misskilningur. Stundum ratast manni rangt orð á munn og fullsterkt en í flestum tilvikum læt ég það standa nema viðkomandi hafi samband við mig og þá geri ég viðeigandi breytingar og ráðstafanir á blogginu.

Ég ítreka að ég segi stundum hluti sem kunna að virðast mjög niðurlægjandi en það er í góðu gríni og ég man ekki til þess að hafa ekki gefið góða ástæðu fyrir því að segja svona hluti en þá í góðu gríni eins og áður segir.

Hafi einhver eitthvað við minn ritstíl að athuga þá má við komandi endilega hafa samband við mig á hallur@mikkivefur.is.

Djöfull er ég þreyttur þessa dagana... enda er brjálað að gera hjá mér.

Það var mikið og hressilegt djamm sem ég fór á á laugardagskvöldið. Halldór félagi minn bauð tið veislu þar sem hann og Silla vinkona okkar héldu upp á afmælin sín sameiginlega. Fyrir partýð höfðum við Ásdís ákveðið að fara með Steinunni að heilsa upp á Sjonna og borða hjá honum, sem var og gert. Hann tók á móti okkur með skínandi góðum taílenskum mat. Eftir að hafa borðað þá fórum við með leigubíl yfir í næstu götu. Þar var drukkið og djammað fram á nótt og ég var vitanlega með gítarinn. Hann var hins vegar frekar falskur og einhverra hluta vegna þurfti oft að stilla hann. Ég þarf að fara að fá mér sjálfstillandi gítar... Alla vega þar sem ég drakk all marga Kalda, a.m.k. tvo einhvers konar lager bjóra og í það minnsta fjögur brennivínsstaup (Íslenskt brennivín) plús rauðvínið með taimatnum þá var heilsan eftir því á sunnudeginum, ekkert sérstaklega góð. Í dag er ég slæptur og svakalega þreyttur. Næsta helgi verður alger andstæða, lærdómur og ekkert nema lærdómur.

Ég og Gunnar Freyr, vinur minn, vorum að leika okkur með stúdjóljós og þá datt okkur þessi mynd í hug...

Ég fór á árshátíð um helgina. Félagsskapur sem ég er í heldur alltaf árshátíð og þetta árið er þriðja skiptið sem ég er með hljómsveit. Í hádeginu á laugardaginn fór ég á Áslák í Mosó til að róta inn og setja upp græjur. Svo var gert sándtékk. Þetta tók u.þ.b. 2 klst. Á heimleiðinni hringdi síminn og var það rútubílstjórinn sem ætlaði að sækja allan mannskapinn á árshátíðina, hann forfallaðist. Ég tók mér smá umhugsunarfrest en ákvað að taka að mér aksturinn í hans stað. Ég fór heim og hjálpaði Ásdísi að gera klárt fyrir forpartýið okkar. Síðan sótti ég rútuna, fór með hana næstum heim, kom heim, fór í sturtu og sinnti gestunum sem voru komnir. Eftir góða stund fór ég og sótti rútuna og hóf yfirreið um höfuðborgarsvæðið. Þegar komið var upp í Áslák þá hófst ég handa við að gera klárt fyrir hljómsveitina og svo hófst spilamennskan. VIð lékum með hléum til miðnættis og þá tók við tiltekt á hljóðfærum og tækjum og þeim dröslað út í rútu. Eftir að hafa þurft að aðstoða fólk sem hafi drukkið aðeins of mikið var farið í að smala út í rútu og lagði ég af stað kl. 02.20 frá Ásláki. Þegar ég var búinn að skila öllum af mér, leggja rútunni og taka mesta ruslið var klukkan orðin 05.45 og ég fór áleiðis heim. Ásdís var með mér en samt ekki alveg í stuði til að hjálpa við tiltektina. Við komum við í sjoppu til að fá okkur pylsur og fórum svo heim, við vorum komin inn um 06.30. Ég settist niður og fékk mér einn bjór en sofnaði næstum ofan á tölvuna þannig að um kl. 07 fór ég loksins í bælið. Ég skemmti mér ágætlega en ég er enn alveg hræðilega þreyttur.

Ég hef í nokkur ár verið í Kammerkór Hafnarfjarðar og sungið ófáa tónleikana með honum. Þetta misserið er ég ekki með kórnum. Aðventu og jólatónleikaröð kórsins stendur nú yfir. Í fyrrakvöld sungu þau fyrir Hjallastefnuna en í gærkveldi og í kvöld eru það opnir tónleikar.

Ég skellti mér í gærkveldi ásamt Ásdísi og Ninnu, ömmu hennar. Kórinn söng mikið af lögum sem ég hef sungið með þeim en samt voru einhverjar nýjungar eins og vera ber. Einsöngvari á tónleikunum þetta árið er Ragnheiður Gröndal. Fyrir mér náði kórinn algerlega nýjum hæðum í söng. Hljómurinn var stórkostlegur og sönggleðin skein úr hverju andliti. Einhvern tímann sagði gagnrýnandi að það hefði ekki mátt sjá bros á einum einasta söngvara kórsins. Það var reyndar þegar var verð að syngja einhverja sálumessuna eða harmljóð einhver og því kannski skiljanlegt að menn skyldu ekki vera hoppandi og brosandi... En í gær skildi ég ekki hvað fólk er að kvarta því allur kórinn virtist skemmta sér hið besta og njóta sín.

Ragnheiður Gröndal söng í hljóðnema og í gegnum einhvern kassadjöful sem staðsettur var fyrir aftan hana. Magnarinn sá arna var ekki vel stilltur. Mér fannst vanta algerlega miðju og smá botn í hljóminn og að höfuð áherslan væri á að hátíðnihljóð andardráttar hennar kæmust nú örugglega til skila. Nú er það þannig að ég virðist vera farinn að missa aðeins efstu tíðnir heyrnar minnar en þetta fór ekkert fram hjá mér. Hún skilaði sínu hlutverki mest megnis vel en einstaka hnökrar voru á hennar söng sem vafalaust verða lagaðir fyrir kvöldið. Hún náði hins vegar hápunkti í sínum söng í Ave Maria eftir Kaldalóns þar sem smá breyting varð á röddinni, hún varð agaðri og sterkari en samt þessi blástursrödd sem er hennar vörumerki. Ég held að hún hefði nú alveg mátt gefa alveg í botn í því verki því ég heyrði þar að hún getur alveg sungið sterkt og kröftuglega. Hefði hún gert það þá er ég nokkuð viss um að áheyrendur hefðu fengið að sjá nýja hlið á henni sem hún felur of vel.

Anna Magnúsdóttir lék undir á píanó í nokkrum lögum og gerði það með glæsibrag. Hún syngur líka í kórnum og setti það skemmtilegan og frjálslegan brag á tónleikana þegar hún snaraðist niður af pöllum og að píanóinu.

Helgi Bragason sem stjórnað hefur Kammerkórnum frá stofnun forfallaðist í haust og hljóp Helga Loftsdóttir í skarðið og stjórnaði kórnum með glæsibrag, Henni hefur tekist að halda áfram því góða starfi sem Helgi hefur verið að vinna. Helgi skilst mér að mæti aftur eftir áramótin og taki við aftur. Helgi hefur hins vegar notað tímann vel því hann útsetti nokkur lög fyrir kórinn og verð ég að segja að útsetningar hans á Jólaketti Jórunnar Viðar og Gleði og friðarjól Magnúsar Eiríkssonar voru hreint út sagt frábærar. Til hamingju með það!

Hápunktur tónleikanna þótti mér þó flutningur Kammerkórsins á laginu Bæn sem srkáð er á Gísla á Uppsölum og Ómar Ragnarsson. Kórinn söng þetta lag af slíkri einlægni að ég veit ekki hvað það voru mörg andlit í minnihluta sem ekki táruðust. Stórbrotinn flutningur og yndislegt verk.

Í það heila tekið voru þessir tónleikar yndislegir og hlakka ég til að slást í hópinn á ný í febrúar.

Gunnar Snorri frændi minn hefur tekið þessa líklega 1988 eða 1989 á einum af fjöldamörgum rúntum okkar um höfuðborgarsvæðið...

Þarna var maður ungur og grannur...