Hallur Guðmundsson

RÁÐHERRA Á LEIÐINNI Í SKOÐUNARFERÐ! ALLT Á HAUS! BLOGGA SEINNA!

Eins og margir þá aðhyllist ég pásur við vinnuna. Þeir sem reykja fá sér reykpásu en við hin eiginlega eigum ekki rétt á því. Þegar ég hef byrjað á nýjum vinnustöðum þá hef ég alltaf tekið það skýrt fram að ég taki minar reykpásur... þær kallast stundum bloggpásur en stundum eru það farið-út-með-reykingamönnunum-pásur.

Ég er, eins og áður hefur komið fram, farinn að vinna hjá Tækniskólanum. Ég er kominn ágætlega inn í starfið og ég er að byrja á námskeiði sem ég var búinn að ákveða að taka. Eftir að hafa verið atvinnulaus tæknilega frá því mánaðarmótin mars-apríl og án launasamnings frá 1. ágúst þá hefur maður verið mjög frústreraður að fá varla svör við umsóknum. En í dag hringdi síminn tvisvar þar sem falast var eftir kröftum mínum. Þetta finnst mér ergilegt! Örugglega betur launuð störf en að sama skapi líklega ekki eins örugg.

Eftir svaðilfarir sunnudagsins þá lögðust stelpurnar mínar í smá lasleika... líklega hafa þær bara verið svo þreyttar. Ég hins vegar fékk einhvern óþverra á mánudaginn og mætti því ekki í vinnu á þriðjudag og miðvikudag. Á fimmtudag mætti ég en fór heim um hádegi. Ég mætti svo í dag og vona að ég tóri daginn.
PASSIÐ YKKUR Á PESTINNI!

Fyrir 6 árum varð ég fyrir því óláni, 2 vikum fyrir brúðkaup mitt og minnar ástkæru eiginkonu, að fá útbúngun á brjóski milli hryggjarliða. Síðan þá hef ég verið vakandi fyrir því að þetta gæti tekið sig upp aftur og verið frekar varkár með bakið á mér. Reyndar hef ég ekki gert það sem fyrir mig var lagt, að létta mig. Þetta hefur einstaka sinnum gert vart við sig mjög lítillega og það hefur gengið aftur til baka. En á föstudag þá var ég að meðhöndla 18 stórar tölvur í vinnunni og gætti ekki að bakinu á mér. Ég þurfti að færa þær fram og til baka og upp og niður af vagni auk þess að setja 17 minni tölvur á vagn. Þetta var hraustlega gert þó ég segi sjálfur frá. En þá gerðist það, ég fékk í bakið. Kunnuglegur verkur gerði vart við sig og ég bölvaði því í sand og ösku. Þetta varð til þess að ég naut síður matarboðs sem við fjölskyldan fórum í á föstudag, komst ekki í afmæli á laugardag og naut ekki matarboðs á sunnudag. Í dag ætla ég að sjá hvort þetta gengur til baka að enhverju marki en ef ekki þá er það bara að rabba við lækni. Ég má ekki við því að vera frá vinnu núna og því verð ég að þræla mér í gegnum þetta.

Djöfull er ég þreyttur þessa dagana... enda er brjálað að gera hjá mér.

Djöfull er ég orðinn pirraður á þessu andskotans þjóðfélagi sem við lifum í. Samfélagið sem við búum í er hannað af öfgafrjálshyggjuslöttólfum og ofsagræðgispótintátum. Ég var í vinnu sem mér líkaði vel í. Ég hélt mig vera nokkuð öruggan og bara vann mína vinnu. En svo gerist það að mér er sagt upp störfum vegna samdráttar í fyrirtækinu - reyndar ásamt 10 öðrum. Ég veit ekki hvaða ástæður lágu þar að baki hjá hinum en ég veit hvað mitt keis var, ég hafði verði nokkrum sinnum heima hjá veikum börnum, aðeins lasinn sjálfur og var með hærri laun en nýjustu starfsmenn í deildinni. Já, ég varð fórnarlamb græðginnar.

Ég hóf atvinnuleit og sótti um haug af störfum. Ekkert gekk fyrr en eftir fjögurra mánaða leit. Þá fékk ég annað starf. Ég taldi mig í góðri stöðu þar sem ég hafði sjaldan fengið kvartanir og aldrei á þeim nótum sem talist gátu réttmætar í minn garð. Ég var í góðum gír og alveg svakalega öruggur með mig. Ég vann mín verk og fannst eins og ég væri vel liðinn. Samt sem áður gerðist það að vegna hrunsins í október þá varð menntastofnun að draga saman seglin og mér var sagt upp þrátt fyrir aukin umsvif... en stofnunin er einkarekin. Ég varð fórnarlamb öfgafrjálshyggjunnar.

Nú skrifa ég um mig sem fórnarlamb. En ég er ekki sá eini. Á Íslandi eru líklega 14 - 16.000 af þeim 20.000 sem nú mæla göturnar fórnarlömb af sama meiði og ég. Aðstæður sumra eru hins vegar ekkert skoðaðar. Ég t.d. er giftur og með 2 börn, íbúð og bíl. Allt sem ég er að borga. Ekkert á erlendum lánum reyndar og ég því bærilega staddur hvað það varðar. En vitandi að í báðum þessum tilvikum voru einstaklingar sem voru einhleypir og bjuggu jafnvel í foreldrahúsum og höfðu ekki neinum skyldum að gegna þá finnst mér djöfulli blóðugt að vera sagt upp.

Viðhorf þeirra sem gefa þessar skipanir er oftast "SUCKS TO BE YOU" og þeim er eiginlega fjandans sama því þetta snýst um krónur og aura en ekki mannauð. Ég átti í mjög góðum samskiptum við mína yfirmenn og hef yfirleitt átt. En þeir eru strengjabrúður í þessu leikriti, leikriti þeirra sem hafa eina og hálfa milljón eða meira á mánuði og vinna við það að gefa skipanir um að svona margir skuli missa vinnuna á meðan svona stór auglýsingaherferð fer í gang eða svona stórt kokteilboð skuli haldið.

Mér finnst alveg vanta klásúlur í kjarasamninga og landslög að hugað skuli að félagslegri stöðu einstaklingsins þegar þarf að draga saman seglin á vinnustöðum.

Enn ein sagan af mér er þannig að ég var að vinna á ágætum stað. Launin kannski ekkert spes en staðurinn var góður og ég tilbúinn til að vinna mikið ef með þurfti. Ég var reyndar ráðinn í eitt ár vegna barnsburðarleyfis einnar á staðnum. Verkefnin hlóðust upp og nóg að gera. Þegar svo konan var komin þá héldum við áfram að vinna eins og berserkir. Hins vegar þá hafði yfirmaðurinn tal af mér og bauð mér 75% starf. Þar sem ég þurfti að keyra talsverða leið á hverjum morgni þá sá ég ekki neina hagkvæmni í því og afþakkaði það boð. Í kjölfarið hættu tveir aðrir þar sem þeim þótti gróflega vegið að mér og þeir töldu sig ekki geta unnið við þessar aðstæður. Fórnarlamb græðgi? Kannski.

Ég held núna að við sem mælum göturnar verðum að skoða aðeins ástæður þess að við missum vinnuna og hvernig aðstæður þeirra eru sem vinna með okkur. Eru einhverjir slöttólfar sem rétt slefa við að gera skyldur sínar en ekkert meira? Fyrirtæki á Íslandi hættu að meta þessa hluti upp úr því er bankarnir voru einkavæddir. Ég held að þar sé upphaf félagslegrar hugsunar á Íslandi. Allt í einu snérist allt um það að græða sem mesta peninga, eignast sem mest og aðhyllast starfsmannahalds-aðferðir gítarleikarans Richie Blackmore: Hire them and fire them. Ameríska ráðningamódelið varð alls ráðandi, 10% endurnýjun á starfsaflanum á ári hverju. Djöfuls rugl!

Nú verðum við öll, bæði þau sem eru á ofurlaunum sem og þau sem ekki hafa nein laun, að hefja baráttu fyrir mannsæmandi lífi á Íslandi. Mannsæmandi líf er ekki að eiga tvo til þrjá bíla, stórt hús og borða styrjuhrogn á hverjum degi. Mannsæmandi líf er að hafa í sig og á, hafa húsaskjól og að fjölskyldan sé við bærilega heilsu... ég bið ekki um annað.